Hocico
Mexico boven
Jan Vael
The Steeple, Waregem — 8 november 2008
Al wie geen krampen had overgehouden aan zijn of haar paasdiner had geen geldig excuus om zondagavond verstek te laten gaan voor het elektronisch feestje dat Hocico beloofde te ontketenen in de Steeple. De zaal liep dan ook geleidelijk vol, al waren de sets van de drie (!) voorprogramma’s geen echte hoogvliegers. Gelukkig maakte de topact veel goed.
Eerste vaststelling: Implant-opperhoofd Len Lemeire bleek alweer een nieuwe percussionist ingelijfd te hebben. Exit Jan D’Hooghe (Ringel-S, 32Crash), in comes Sven Peeters (Morph Control) dus en die debuteerde in Waregem nog ietwat aarzelend. Implant grossiert in intelligente, sterk door techno geïnspireerde maar allesbehalve hapklare elektronica, en de lauwe reactie van (het grootste deel van) het publiek was dan ook navenant. Niet het beste optreden dat we ooit zagen van hen, maar een paar tracks – onder andere The Creature (met als gastzanger Jean-Luc De Meyer van Front 242) - klonken toch weer alleraardigst.
Het ook al Belgische Nebula-H borduurt ongegeneerd verder op de rijke Electronic Body Music-traditie van ons landje, dat is live zelfs voor een dove zonneklaar. Ze voegen er echter een hedendaagse dance-dimensie aan toe en weten zo nog net aan het brandmerk van epigonen te ontsnappen. Al kregen ze meer dan één toeschouwer in een mum van tijd in beweging, toch wogen hun (voornamelijk nieuwe) songs iets te licht om ook ons te vermurwen. Volgende keer beter?
De derde band die we te zien kregen was UnterArt, een trio uit Hamburg. Met hun tweede album ‘Memento’ hadden ze ons aangenaam verrast, doch een en ander bleek niet eenvoudigweg te vertalen naar een geslaagd concert. Op plaat vormde de afwisseling van harde electro, industrial en donkere synthpop nog een geslaagde cocktail, live overheerste eerder het gevoel van naar een groep te staan kijken die nog druk op zoek was naar een eigen identiteit. Ook de diepgang in de stem van zanger Chris Harms kwam zondag amper tot zijn recht, in die mate zelfs dat we ons nog het meest lieten meeslepen door de instrumentale tracks die UnterArt ten gehore bracht.