Gent Jazz Festival 2008

De dag begint veelbelovend met de onheilspellende jazzdreunen van Dez Mona & Go_Tell. Dez Mona slaagde er net een jaar geleden op Boomtown niet echt in om ons helemaal te overtuigen. De muzikale aanvulling van het exclusief vrouwelijke gospelkoor Go_Tell gaf de performance echter de edge die we de vorige keer een beetje misten. We ergerden ons deze keer dan ook niet aan het rare dolfijnengekrijs dat zanger Gregory Frateur op welbepaalde intervallen uit zijn keelgat expectoreert. Een mooi begin van de laatste dag van Gent Jazz 2008.

We waren minder te spreken over de muzikale capriolen van Gabriël Rios, Jef Neve en Kobe Proesmans. Het is uiteraard een originele en gedurfde keuze om Rios en Neve, beiden exponenten van redelijk verschillende stijlen, bijeen te plaatsen maar helaas draaide de muzikale machine niet helemaal vlot. Bovendien werkte de zoetzeme anekdotiek van Rios ons na enkele nummers danig op de zenuwen. Eén lichtpuntje was de betoverende pianosolo die Jef Neve ongeveer halverwege het concert ten gehore bracht. Voor het overige was dit een vrij middelmatige optreden, zonder echte hoogte- noch dieptepunten. Leuk als verstrooiing maar verre van meeslepend.

De eerste van de beide hoofdacts CocoRosie kon ons daarentegen met zeer veel gemak in een wervelstorm van muzikale emoties onderdompelen. Wij zijn normaal gesproken niet zo’n grote fans van postmodernistisch geïnspireerde videoprojecties die kant noch wal raken. Bij CocoRosie was dat deze keer ook niet anders. Voor ons hoeven die bij de haren gesleurde beelden van dansende moslima’s in bikini en van kussende homoseksuelen in een bedje van ajuin echt niet. Maar we vergeven de dames zeer graag hun pompeuze intellectualisme en geven grif toe dat we, bijna tegen beter weten in, toch helemaal meegesleept werden. Vanaf de eerste basdreun tot de laatste schrille en sinistere tonen zorgde de volstrekt originele combinatie van hip-hop, elektronica en opera voor een enorme intern tumult in onze ingewanden. Vooral het zeer beklijvende Beautiful Boys waarin de tegengestelde sounds van de verschillende genres hip-hop en klassieke zang schitterend in synergie traden. Als ze dan toch echt Minnie Mouse hoedjes en uitdruipende fluorescente make-up nodig hebben om te kunnen functioneren plegen we die aanslag op ons gevoel voor goede smaak zeer graag nog duizend keren.

Afsluiter Soil & “Pimp” Sessions is een 6-koppige bende Japanners met zeer veel ambitie. De formatie wil dolgraag de muur tussen publiek en muzikant, die er tijdens jazzoptredens vaak ontstaat, afbreken. Ondanks het feit dat dit niet echt lukte, het gedans bleef beperkt tot wat halfdronken jongelui achteraan in de tent, boekten ze toch op behoorlijk indrukwekkende manier resultaat met hun directe en catchy aanpak. Volksmenner Shacho gaf op agressieve wijze het onnavolgbare tempo voor dit optreden aan en voor we het wisten bevonden we ons met tuitende oren in een leeglopende zaal.

De laatste dag van Gent Jazz was waarschijnlijk de meest jeugdige, waarin de meest gedurfde keuzes naar voren kwamen. De samenstelling van deze dag was een gevaarlijk experiment. De muzikale trein ontspoorde gelukkig niet maar bracht ons naar zeer verscheiden jazzy plaatsen. Een adequate laatste dag voor een zeer geslaagde editie van Gent Jazz.