Fuzz Club Festival

Op dag twee was de line-up iets minder internationaal gekleurd, maar dat nam niet weg dat er naast muzikanten uit de "traditionele" landen nog plaats was voor Duitsers, Denen, Zimbabwanen en... zowaar ook een enkele Belg en een Hollander.

­Die laatste twee waren ondergebracht in misschien wel de meest onderschatte band van dit festival. Vorige keer gemist en dus was dit op deze editie verplichte kost. En dat hebben we ons niet beklaagd. De donkere songs van Golden Hours waren de ideale opwarmer voor dag twee van Fuzz Club Festival. Min of meer afwisselend brachten bassist Wim Janssens en ritmegitarist Hákon Aõalsteinsson elk de eigen songs, waardoor een soort van hard-zacht-effect ontstond. Janssens koos steevast voor power, terwijl Aõalsteinsson zich wel eens broos durfde tonen. Sologitarist Rodrigo Fuentealba Palavicino zorgde daarbij voor de accenten. Hoogtepunten waren absoluut Arctic Desert en Dead On zonder de andere songs oneer te willen aandoen. Het publiek was trouwens duidelijk helemaal mee in de vibe van dit concert.

Het leek erop dat de tweede dag voor iets conventioneler werk werd voorbehouden. Want The Dharma Chain had een stevige postpunkbasis met twee gitaren, occasionele synthesizers en twee stemmen: een fluisterend, mannelijk exemplaar gecombineerd met heldere vrouwelijke vocalen, die soms samen soms elk apart werden ingezet. Het resultaat was interessant, maar zeker niet overweldigend, ondanks dat er ook genoeg ruimte was om te dansen. De verwachtingen waren hoog, het antwoord was niet navenant.

Geef ons dan maar de machtige eenvoud van een band als The Spyrals, die niets meer pretenderen dan gewoon rock-‘n-roll te spelen. Gitaar, bassynth en drums recht voor de raap. Weinig franjes, maar wel songs die raakten waar dat moest. En tegelijk waren het ook nog eens best puike liedjes, waaraan Jeff Lewis steevast wijd uitwaaierende solo’s vol fuzz toevoegde, die keer op keer de zaal in beweging zetten. Of de mondharmonica, die hij bij aanvang twee seconden gebruikte, veel toevoegde, valt te betwijfelen, maar hoe dan ook leek ook dat erbij te passen.

Het trio, dat all-femaleband L.A. Witch moest zijn, bleek op het podium in een kwartet uit te draaien. En uiteraard was het frontvrouw Sade Sanchez die met de meeste aandacht ging lopen. Niet alleen is zij de voornaamste songschrijfster, ze zingt ook nog eens en zorgt voor de gitaarsolo’s. Met een ietwat nasale countrystem probeerde ze de zaal te betoven, maar de altcountryrock bleek te vlakjes om echt aan te spreken.

Toen wij Helicon bij de vorige passage op Fuzz Club Festival aan het werk zagen, waren we meteen verkocht. Uiteraard waren we benieuwd naar wat dat deze keer zou brengen. Met een nieuw album in de achterzak, was er bovendien nieuw werk om voor te stellen. En dat nieuwe werk is dan ook nog eens een samenwerking met producer AI Lover, die hier dus niet bij was. Maar geen nood, dan nog was dit uitermate spannend. En die spanning werd zowaar drie kwartier aangehouden. Vanaf opener Arise, het titelnummer van de meest recente plaat ging het enkel maar crescendo met een kolkende zaal als gevolg. Of het nu een psychedelische rocksong als Backbreaker was, dan wel Tabula, een door de sitar gedragen instrumental, het was allemaal onweerstaanbaar. Zweverig? Absoluut, maar op zo’n manier dat dat nergens stoorde, maar eerder nog bijdroeg tot het geheel. Helicon is en blijft een revelatie.

De oorzaak van het eigen bestaan. Er zijn minder filosofische bandnamen te bedenken, maar op één of andere manier past die naam wel bij Causa Sui, dat Instrumentale songs uitbouwt van eenvoudige kapelletjes tot monumentale kathedralen met gitaar, bas, toetsen en drums. En net als je denkt dat de kathedraaltoren volledig werd afgewerkt, merk je toch dat er nog iets ontbreekt, dat dan nog moet worden toegevoegd. Zo geweldig dat het publiek niet eens doorheeft dat het tijd is om te applaudisseren. Nu eens frivool, speels, jazzy, dan weer bloedernstig, bijna stoner, altijd razend origineel. En daarin slagen ze keer op keer. Voorwaar een prestatie. En absoluut een geldige bestaansreden.

Krautrock! Dat beweren ze toch zelf, de drie van Kombynat Robotron. Maar met de laatste plaat en de … euh, zang, die aan de muziek werd toegevoegd, lijkt daar toch verandering in te zijn gekomen. Noise en gierende gitaren lijken geen plaats meer te laten voor wat dan ook (zang inbegrepen). Komt daarbij dat bassist en gitarist nogal opvallend gekleed waren (respectievelijk een soort van badpak en latex lingerie over een visnet bodysuit) en je krijgt een geheel dat op zijn zachtst gezegd uniek is. Ademruimte werd er amper gelaten of het zou tijdens In Deinen Armen geweest moeten zijn. Verder was het niets ontziend de beuk erin. Ook dat moet kunnen en de temperatuur in de kleine zaal steeg dienovereenkomstig.

Al vijftig jaar meedraaiend ontstond W.I.T.C.H. Uit de Zimbabwaanse rock van de jaren zeventig en blijkt die nog vlotjes mee te draaien. De min of meer originele leden van de band, frontman Emanyeo "Jagari" Chanda en toetsenist Patrick Mwondela, verschenen pas op het toneel, toen de band (met daarin een aantal aanzienlijk jongere leden) al een intro had gespeeld. Hoewel de bandnaam voluit “We Intend To Cause Havoc” luidt, bleek daar op het podium weinig van te merken. Eerder was het jazzrock met weliswaar een uiterst enthousiaste frontman. Maar voor ons was de maat vol. Wij hielden het bij enkele songs om daarna de pijp aan Maarten te geven.

Fuzz Club Festival had ook op dag twee gezorgd voor enkele mooie hoogtepunten, die in ons geheugen zullen blijven zitten. Aanleiding genoeg om het volgend jaar nog eens te doen.