Folk Dranouter

Orishas, een Spaanse groep, wist de Kayam al vrij vroeg in beweging te krijgen. Een slagwerker voorzag de muziek - bestaande uit koperblazers en piano door samples te berde gebracht - van de nodige schwung. Twee zangers-MC’s vulden elkaar uitstekend aan, tevens begrepen ze de kunst om een publiek mee te krijgen: wouden we deze verre zuiderburen oorspronkelijk nog labelen als aangename cocktailmuziek doch niets meer, gingen we uiteindelijk toch voor de bijl voor hun vlotte gangstasalsa: we moeten het kind een naam geven. De band bracht hun bisnummers met veel “goesting” en het publiek ging gretig mee: een uitstekende start!

Vervolgens gingen we ons oor te luisteren leggen aan het zeer experimentele duo Peter Paelinck & Eldbjorg Raknes. Dit Belgisch-Noors samenwerkingsverband is bevreemdend, zowel visueel als auditief. Terwijl de folkjazzzangeres in een felgekleurde jurk wat aanmoddert met samples, zit Paelinck te spelen met wat er als ingepakte drums en didgeridoo uitzien. De aanvang van hun performance was in den beginne nog leuk om even bij weg te dromen, maar degradeerde al snel naar muziek die eerder als een werkend espressoapparaat klinkt dan wat anders.

Buurman bood ons een veilige haven: deze landgenoten brengen ons Nederlandstalige rock die bijwijlen best wel catchy is zoals in Rocky Komt Altijd Terug, het titelnummer van hun debuutplaat, een dubbelaar overigens. Hun bewerking van Johnny Cash in de vorm van ‘De Ring Van Vuur’ is leuk om horen maar kan uiteraard niet tippen aan het origineel. Wat het wel doet, is de aandacht voor de band vasthouden, die ons beloont met goede songs. De frontman weet tevens het publiek te bespelen met verve, of wat dacht u van een verklaring als “Wij van Buurman zien u graag”?

Aka Moon & Black Machine behoeft wat uitleg. Het betreft hier immers geen verdwaalde Noorse blackmetalband, maar een samenwerking tussen drie blanke muzikanten op bas, drum en sax, Aka Moon genaamd en Black Machine,het “all black” orkest van de Malinese troubadour Baba Sissoko. Met hun traditionele klederdracht en dito instrumenten is Black Machine een lust om naar te kijken. Loopt het samenspel tussen het zwarte orkest en de “blanke mannen” aanvankelijk wat stroef, wordt het geheel al snel een geslaagd muzikaal amalgaam van traditionele Afrikaanse muziek en westerse klanken. Beslist de moeite waard om uw niet-traditionele oor te luisteren te leggen.

De Ieren van The Chieftains bestaan al bijna vijftig jaar en denken er nog niet aan om op pensioen te gaan. Bijgestaan door wat jonge krachten op viool weten deze oude knakkers het publiek nog best mee te krijgen, al kan de reden daarvoor ook deels respect voor hun grijze haren zijn. Ze gaan prat op hun samenwerking met die andere oudstrijders van The Rolling Stones: Rocky Road To Dublin werd bijzonder trots aangekondigd en zelfs geopend met de riff van Satisfaction. Bijwijlen geplaagd door afgrijselijke feedback, weten The Chieftains toch een deftig concert te brengen, met dank aan Foggy Dew en de opzwepende tapdansers.

De vaste waarden van deze wereld zoals mensen die in Dranouter tot laat in de nacht op het terras van café “De Zon” vlakbij de kerk Duvels zitten te hijsen, Bart Peeters dieweer zijn hyperkinetische zelf was tijdens zijn doortocht , geven dit festival een knusse sfeer die de organisatoren weten op te vullen met soms verrassende acts en soms verrassend goede acts. Met enkele toppers en een aantal verrassingen mogen we dus stellen dat de vijfendertigste editie van Folkfestival Dranouter - what’s in a name? - best geslaagd is. Wat zeggen we dan Bart?