Explosions In The Sky
Houdbaarheidsdatum bijna overschreden
Mattias Devriendt — 12 september 2009
Openluchttheater, Deurne (Antwerpen) — 12 september 2009
Afgeladen vol zat het Rivierenhof in Deurne - wat een geweldige locatie eigenlijk - voor, godbetert, Krakow en Explosions In The Sky. Wetenschappelijk onderzoek zou ongetwijfeld aantonen dat 99% van de Vlamingen van beide bands nog nooit heeft gehoord, maar u en ik weten wel beter. Dat ene procent heeft het dikwijls bij het rechte eind.
Krakow, onder de deskundige leiding van Piet de Pessemier - met een Tom McRae meets Neil Young-stemgeluid -, had zich netjes ingepast in het decor van de avond: houthakkershemden strak in de broek, klaar om een boompje te vellen! De stem van Nini is zo’n breekbaar werktuig dat je het gevoel hebt dat ze ieder moment haar valse helft zal blootgeven. Niets van!
Prima uitvoeringen van opener Far Away Look, Come on Home en afsluiter Dinosaur toonden dat deze ‘familieband’, zoals De Pessemier het hier enkele maanden geleden in een interview beschreef, wel degelijk potentieel heeft. Na 10 jaar verdient deze band eigenlijk meer te zijn dan supportact. Een stevige drilboor af en toe zou echter niet misstaan om de minder geïnteresseerde bezoeker bij de les te houden.
Maar geen nood. Het bos zou spoedig omgehakt worden. Dat dachten we althans. In the sky was er niet veel te zien – de regen bleef gelukkig uit –, op het podium aanvankelijk ook niet. Tijdens opener Six Days At The Bottoms Of The Ocean liet de geluidsman een paar steekjes vallen. De prachtige gitaarlijnen kwamen niet goed door en ook de drums deden ons nu en dan aan een kartonnen doos denken.
We gokken echter dat er meer aan de hand was dan een afwezige mixer. Speelden wij tien jaar pure postrockmuziek, wij waren al lang in slaap gevallen. Het is dan ook niet vreemd dat de groep niet meer diezelfde drive uitstraalt als in hun gloriedagen. Ze lijken deels vastgeroest in het genre dat ze zelf mee uitgevonden hebben. Natuurlijk vond het publiek de explosies leuk – en terecht, het optreden was zeker meer dan gemiddeld –, maar het viertal ondergaat die nu al een decennium lang, dagelijks, van explosie naar explosie…
Het wordt tijd dat de groep zichzelf hernieuwt, want dat er een kluitje talent op het podium staat, dat hoor je ons niet tegenspreken. Het zou zonde zijn als dat talent slechts in één muzikaal subgenre haar sporen zou nalaten…
Prima uitvoeringen van opener Far Away Look, Come on Home en afsluiter Dinosaur toonden dat deze ‘familieband’, zoals De Pessemier het hier enkele maanden geleden in een interview beschreef, wel degelijk potentieel heeft. Na 10 jaar verdient deze band eigenlijk meer te zijn dan supportact. Een stevige drilboor af en toe zou echter niet misstaan om de minder geïnteresseerde bezoeker bij de les te houden.
Maar geen nood. Het bos zou spoedig omgehakt worden. Dat dachten we althans. In the sky was er niet veel te zien – de regen bleef gelukkig uit –, op het podium aanvankelijk ook niet. Tijdens opener Six Days At The Bottoms Of The Ocean liet de geluidsman een paar steekjes vallen. De prachtige gitaarlijnen kwamen niet goed door en ook de drums deden ons nu en dan aan een kartonnen doos denken.
We gokken echter dat er meer aan de hand was dan een afwezige mixer. Speelden wij tien jaar pure postrockmuziek, wij waren al lang in slaap gevallen. Het is dan ook niet vreemd dat de groep niet meer diezelfde drive uitstraalt als in hun gloriedagen. Ze lijken deels vastgeroest in het genre dat ze zelf mee uitgevonden hebben. Natuurlijk vond het publiek de explosies leuk – en terecht, het optreden was zeker meer dan gemiddeld –, maar het viertal ondergaat die nu al een decennium lang, dagelijks, van explosie naar explosie…
Het wordt tijd dat de groep zichzelf hernieuwt, want dat er een kluitje talent op het podium staat, dat hoor je ons niet tegenspreken. Het zou zonde zijn als dat talent slechts in één muzikaal subgenre haar sporen zou nalaten…
