Dranouter

In de Kayam, de hoofdtent, opende Va-Fan Fahre de feestelijkheden in stijl. Dit elfkoppige orkest bracht zwoele, sexy ritmes waarin de koperblazers (tuba, saxen en trompetten) overheersten. Het gastoptreden van de buikdanseres ging dan ook perfect samen met de tot dan toe instrumentale muziek, die naargelang het optreden vorderde ook uitgebreid werd met enkele rapnummers in het Gents. Leuke opener die bovendien ook aandacht besteedde aan de choreografie: zo hurkten de overige muzikanten neer wanneer een van hun kompanen soleerde.

 

Vervolgens passeerde een oude bekende de revue: Eva De Roovere, voorheen zangeres bij de folkgroep Kadril, nu Nederlandstalig en solo aan de slag. Naast haar lichtblauwe kleedje, onthouden we vooral de cover van Close My Eyes van Shivaree, vertaald als Mijn Ogen Toe. Dit mooi opgebouwde nummer eindigde met een schitterende wah-wah-solo. Maar juffrouw De Roovere was ofwel niet goed bij de les, ofwel te enthousiast, want na haar optreden werd ze door de organisatie terug het podium opgestuurd omdat ze “blijkbaar tien minuten te weinig gespeeld" had. Met Over En Weer, het titelnummer van de nieuwe cd, werd de bisronde ingezet. Verdienstelijk optreden.

 

Nog steeds in de Kayam, werd de ingetogen aanpak ingewisseld voor het uitbundige geweld van Wim Opbrouck en zijn Dolfijntjes XXL. Dat de nieuwe cd in Dranouter voorgesteld werd aan pers en publiek, maakte het vliegtuig met spandoek dat boven het terrein rondjes draaide ons meer dan duidelijk. Oltid Dezelfste - want het is in het West-Vlaams te doen - is een heerlijk folkrocknummer dat naar meer smaakt. Helaas haalt de rest van de nummers niet hetzelfde niveau.

 

Tijd om te verkassen dus, en dit naar de Flamundo, de tent waarin men de concerten kan volgen op bankjes. Gelokt door de omschrijving van La Casa als een mariachigroep met een woestijnsound, streken we hoopvol neer. De Bretoenen met 'Allo Allo'-Engels losten de verwachtingen maar half in en zouden minder beperkt zijn indien ze besloten een echte drummer in hun gelederen op te nemen in plaats van gebruik te maken van een drummachine.

 

Na een potje authentiek homemade cooking was het tijd voor de grootste naam van deze avond, Tori Amos. Gehuld in een strakke, vaalgroene legging en getooid met een mooie poncho, zette de Amerikaanse een sterke prestatie neer. Rechts geflankeerd door een imposante vleugelpiano met een keyboard erboven op, links eveneens een paar keyboards, pal in het midden de roodharige zangeres die solo uitdagend het publiek trotseerde. Met mooie maar vooral onbekende songs was dit het eerste (kleine) hoogtepunt dat we mochten noteren.

 

Omdat we nu zelf ook wel eens wilden weten waar al die heisa rond de show ‘Mijn Leven Met Leterme’ om draait, besloten we stand-up comedian Vitalski in de Kring een bezoekje te brengen. Met als beste grappen de woordspeling “Milfquet” en een beetje scatologische humor (28 dozen laxeerpillen slikken), konden we niet anders dan Vitalski’s woorden beamen: “Deze voorstelling heb ik nu al 99 maal gebracht, de 100e hier is dikke kut”.

 

Arid, die de Kayam afsloot, was de eerste die het publiek echt mee aan het zingen kreeg, met zijn klassieke rockshow waarin Believer en andere radiohits met de nodige pathos gebracht werden. Niets spectaculairs, wel een degelijk optreden.

 

Vreemde eend in de bijt was Adam Green, die met zijn begeleidingsgroep - twee volslanke zwarte zangeressen incluis - een verfrissende show gaf in de Flamundo. Dartelend over het podium en compleet nonchalant was deze jongeman niet alleen muzikaal (in de luchtige pop- en rocksector), maar ook als showman sterk.

 

Als uitsmijter pikten we nog een goed half uurtje van The Zydepunks mee, een band uit New Orleans. Langer moest dit niet duren, want deze folkpunk was te simplistisch en niet overtuigend genoeg om ons een volledig optreden lang te kunnen boeien.