Dranouter

Nog helemaal fris zijn we ’s morgens vroeg reeds op de afspraak voor Transpiradansa!, een collectief met jonge muzikanten onder leiding van Wouter Vandenabeele. Boombalgangers kennen hen misschien van Ambrozijn en Olla Vogala. De mazurka’s, bourrees en scottish vliegen ons om de oren: dansen geblazen.

 

De volgende naam die we aangestipt hadden is het Belgische Ballroomquartet, een viertal dat naast bas en drums nog bestaat uit accordeon en viool/mandoline. Het leuke aan deze band is dat ze vernieuwende elementen in de folk brengen zoals het gebruik van elektronische effecten of zware oversturing op de mandoline. Behalve de drums die van tijd tot tijd pittig uithalen, was hiervan echter weinig tot niets te merken op Dranouter, waardoor we toch wel lichtjes teleurgesteld afdruipen.

 

We besluiten onze kansen te beproeven bij Woven Hand, de nieuwe band van David Eugene Edwards, de voormalige frontman van het ter ziele gegane Sixteen Horsepower en tevens “artist in residence” van Dranouter 2008. Dit laatste houdt in dat hij samen met de Belgische fotograaf Erwin Verstappen een concept heeft uitgewerkt waarin kunst en muziek samengaan. Gedurende dit concert is het voorlopig nog enkel Woven Hand zelf die het moet waarmaken, en daarin zijn ze niet geslaagd wegens hun gezapig voortkabbelende show zonder bijzondere lichtpunten.

 

De eerste keuze dient gemaakt te worden. Uiteindelijk geven we de voorkeur aan Balthazar en dat blijkt een uitstekende zet: van start tot einde is dit een stomende set met bijzonder weinig rustpunten. Hits zoals Bathroom Lover (Situations) en This Is A Flirt worden afgewisseld met onbekende nummers zoals Astronauts Ain’t Gentlemen en Blues For Rosanne. Ook bij de tragere nummers danst het publiek overtuigend mee. De gelaagde sound van deze uitstekende muzikanten leent zich daar dan ook uitstekend toe. Het eerste hoogtepunt op Dranouter is zowaar een West-Vlaamse band en zo hoort dat. Laat die eerste cd maar snel komen!

 

We rijgen het ene na het andere hoogtepunt aan elkaar, dankzij mevrouw Suzanne Vega.  Eerlijkheidshalve moeten we toegeven de eerste helft (naar verluidt behoorlijk saai) hebben gemist, maar toch behouden we onze gezonde nieuwsgierigheid. En terecht: vanaf onze intrede in de mainstage van de Kayam worden we meegezogen door deze Amerikaanse, die zich niet te beroerd voelt om een babbeltje te slaan met het publiek. Zo is er een uitvoerige inleiding bij Solitaire: over diep in de nacht het bekende spelletje op je pc zitten te spelen en weten dat je het volgende zult winnen. De ambiance zit er stevig in. Vega laat weten blij te zijn haar Europese tournee hier in België af te sluiten en bedankt het enthousiaste publiek - “You crazy Belgians” - met prachtige versies van Marlene On The Wall en Tom’s Diner.

 

Nadat de tweede keuze in het voordel van een buitenlandse artiest uitviel, is het nu weer tijd voor een Belg: Ozark Henry, die de mainstage mag afsluiten. Piet Goddaer, met parka en helemaal uitgedost in het wit, komt het podium op en start zijn concert met Godspeed, gevolgd door een stevig instrumentaal nummer. De show, die gefilmd wordt om op dvd uitgebracht te worden, gaat na een ietwat saai nummer door met een aaneenschakeling van hits zoals Word Up, Sweet Instigator en hun topsong Rescue. Hierna is voor ons het vet een beetje van de soep en zakt het optreden als een mislukte soufflé in elkaar, hoewel het publiek er blijkbaar nog wel pap van lust.

 

The Men They Couldn’t Hang is een logische afsluiter van deze dag: in de Palace - “de biertent” in de volksmond - brengen zij een middelmatige set. Niet super, niet slecht, maar vol aangename bluesrock.