Domino festival - Adam Green + Soko + Jeffrey Lewi

Afgelopen donderdag werd het Dominofestival 2008 afgesloten met een grandioos programma: niemand minder dan Jeffrey Lewis (en zijn Jitters), Soko en Adam Green mochten de aanwezigen op het gezellige indoorfestival naar huis spelen. Green kwam er bovendien zijn nieuwste cd 'Sixes & Sevens' voorstellen, die bij het aanwezige publiek alvast erg in de smaak viel.

Hoewel Domino@AB een festival is, leek het publiek Jeffrey en Soko eerder als voorafjes voor het New Yorkse fenomeen te aanzien. Pas tegen tienen, toen Green eraan begon, was de zaal helemaal volgelopen. Fantastische 'voorprogramma's', daar niet van, maar Greens concert was donderdag de absolute top of the bill.



De lichtjes beschonken Adam Green - als u de man écht dronken wil zien, kijk hier - dartelde het podium op met in zijn kielzog zijn zwarte backing zangeressen. De sfeer en de act zijn uiteraard geheel eigen aan Adam Green en dus moeilijk te beschrijven. Een kruisbestuiving tussen Elvis Presley, Fred Astaire en een trouwfeestorkestje in combinatie met het begrip 'bombastisch' komt nog het meest in de buurt.



Een fantastische opvoering van Broadcast Beach gevolgd door afwisselend oude en nieuwe nummers deden het publiek uit de bol gaan. Zo hoorden we onder andere Salty Candy, Getting Led, Be My Man (naar een hoger niveau getild door het sublieme vrouwenkoor), Novotel en Bluebirds.



Na Drowning Head, een schattig duet van een fiere Green met zijn vriendin, riep de voormalige Moldy Peach de hele zaal op helemaal achterover te leunen. Uiteraard kwam menig biertje op die manier bij de achterbuur terecht. Maar Tropical Island en het al even exotische Kokomo, een B-kantje van de single Jessica, boden troost.



Een oversized onderbroek die zijn richting uit kwam, was aanleiding voor Green om ook zijn idee van humor tentoon te spreiden om daarna goed geluimd de AB in vuur en vlam te zetten met Dance With Me. Uiteraard werden ook Friends Of Mine en Baby's Gonna Die Tonight door de hele zaal meegebruld. Een mooier einde van een fantastisch concert was moeilijk denkbaar. Helaas dwong de laatste trein ons ertoe de bisnummers over te slaan.



Alles samen was Greens passage op het Dominofestival één groot feest en een ideale manier om kennis te maken met zijn nieuwe werk. De mix van nummers liet echter even goed toe om zijn oudere repertoire te ontdekken. Adam Green is een groot muzikant die hopelijk zijn (voor rockers immer moeilijke) zevenentwintigste levensjaar weet te overleven. De VS en Duitsland liggen al aan zijn voeten.  De rest van de wereld wacht.