Domino '08: Black Lips, Yura Yura Teikoku
Geeks, freaks en crystal meth
Lene Hardy
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Op de Dominoavond van Black Lips, Yura Yura Teikoku en Le Club des Chats stootten we in de lobby van de AB op vier Japanners die, gewapend met fototoestellen, elk hoekje van de zaal poogden vast te leggen. Nieuwsgierig als we waren, sloegen we een praatje met hen. Bleek dat het viertal speciaal voor dit concert overgevlogen was van Japan om te voorkomen dat hun geliefde band - Yura Yura Teikoku heeft een bovenmenselijke status in hun thuisland - voor een lege zaal zou komen te staan.
Maar eerst was er Le Club des Chats. De tweekoppige band had voor de gelegenheid het podium versierd met ballonnen, serpentines en patchwork dekentjes en de muziek was navenant. Wat je je bij het concert moet voorstellen? Denk aan feesthoedjes en smokingshirts. Denk aan piepende hondenspeeltjes en onomatopeeën of aan een drummer die tegelijkertijd kazoo speelt.
Het klonk als een lightversie van Melt Banana op LSD. “Je suis bourrée.”, fluisterde Maia naar haar drummer en zo klonk ze ook. Het optreden van Le Club des Chats was hilarisch gedurende een tiental minuten. Daarna was de grap eraf. De ABbox bleef dan ook akelig leeg. Slechts een dertigtal dapperen trotseerden de one minute songs van de Parijse band.
Het klonk als een lightversie van Melt Banana op LSD. “Je suis bourrée.”, fluisterde Maia naar haar drummer en zo klonk ze ook. Het optreden van Le Club des Chats was hilarisch gedurende een tiental minuten. Daarna was de grap eraf. De ABbox bleef dan ook akelig leeg. Slechts een dertigtal dapperen trotseerden de one minute songs van de Parijse band.
We vermoeden dat de organisatie met deze avond het jonge volkje van de Recyclart naar de AB heeft willen lokken, maar ze hadden even over het hoofd gezien dat die meestal pas tegen middernacht wakker worden. Toch bleef het publiek gestaag groeien.
Tegen de tijd dat Yura Yura Teikoku aan hun set begon, stonden er toch al zo’n honderdvijftig mensen voor het podium. Aan de bar was het daarentegen een overrompeling. Het publiek kwam duidelijk enkel voor de Black Lips. Toch was het optreden van de Japanse band meer dan verdienstelijk. Veel uitgesponnen riffs, echo- en wah-waheffectjes, maar ook een flinke portie songs. Titels moeten we u helaas wel schuldig blijven.
De bassist van YYT leek zo weggelopen uit een Aziatische horrorfilm. Kamekawa Shiwo was zo mager dat hij bijna hol leek. Dat in combinatie met lange zeewierharen en een leren broek en je hebt het perfecte Guitar Heropersonage. Wij genoten vooral van het lange nummer waarmee ze het publiek tot viermaal toe te vroeg aan het applaudisseren kregen.
De bassist van YYT leek zo weggelopen uit een Aziatische horrorfilm. Kamekawa Shiwo was zo mager dat hij bijna hol leek. Dat in combinatie met lange zeewierharen en een leren broek en je hebt het perfecte Guitar Heropersonage. Wij genoten vooral van het lange nummer waarmee ze het publiek tot viermaal toe te vroeg aan het applaudisseren kregen.
In schril contrast met hun voorgangers werd Black Lips opgewacht door een uitgelaten massa. De ABbox was intussen volgelopen en het publiek had er duidelijk zin in. Black Lips stak van wal met de opener van hun nieuwe plaat, I Saw a Ghost. Al snel bleek dat het publiek niet alleen de nummers van ‘Good Bad Not Evil’ (de enige plaat die uit is in Europa) kon meezingen, maar ook alle andere liedjes.
Het heerlijke Bad Kids werd aangekondigd met de gevleugelde woorden “This song sounds like crystal meth”. Er vormde zich al snel een moshpit en de zingende en dansende menigte kreeg er plezier in om de band met bier te bekogelen. Honderden bekertjes vlogen het podium op zodat die er tegen het einde van het concert uitzag als een festivalweide. Black Lips ontweek de projectielen zo goed mogelijk en kon er zelf wel mee lachen.
Hilarisch was ook de Beatlespastiche Dirty Hands met als catchphrase de uitstekende one-liner “Do you really want to hold my dirty hand?”. Wij hopen alvast hun vuile handje te mogen vasthouden op de zomerfestivals.
Het heerlijke Bad Kids werd aangekondigd met de gevleugelde woorden “This song sounds like crystal meth”. Er vormde zich al snel een moshpit en de zingende en dansende menigte kreeg er plezier in om de band met bier te bekogelen. Honderden bekertjes vlogen het podium op zodat die er tegen het einde van het concert uitzag als een festivalweide. Black Lips ontweek de projectielen zo goed mogelijk en kon er zelf wel mee lachen.
Hilarisch was ook de Beatlespastiche Dirty Hands met als catchphrase de uitstekende one-liner “Do you really want to hold my dirty hand?”. Wij hopen alvast hun vuile handje te mogen vasthouden op de zomerfestivals.