Domino '08: Alela Diane
Californische vergezichten en de geur van een gezellig kampvuur
Kristiaan Art
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Ieder jaar is er wel één van de acts op het Dominofestival, die op de vleugels van het festival daadwerkelijk de sprong maakt naar een breder publiek. Wij zetten ons geld deze keer in op Alela Diane, een Amerikaanse folkzangeres afkomstig uit Nevada. Eind vorig jaar zagen we haar nog twee keer solo in de kleinste clubs van ons land, de 4AD en de Rotonde van de Botanique. Een paar maanden later liet ze een onuitwisbare indruk na in de grote zaal van de AB, die afgeladen vol zat.
Voor het zover was, werd er een strak schema afgewerkt waarbij maar liefst drie voorprogramma’s afgewisseld in de club en de grote zaal het beste van zichzelf gaven. Eerst aan de beurt was Jana Hunter, een vreemde dame die de term weird folk van nieuwe diepgang voorzag. We hoorden voor het eerst van deze zangeres dankzij een split-LP die ze opnam met Devendra Banhart, die haar later ook onder de arm nam met zijn eigen Gnomesong label. Weggedoken onder een kleurige basebal-pet en met de bril op het topje van haar neus bediende zich van een elektrische gitaar en een resem effectpedalen die ze gebruikte om haar grillige songs laagje per laagje op te bouwen. Ze moest ons er zelf op wijzen dat One Arm Around The Sinner
Een stuk toegankelijker, maar ook een pak saaier was het korte optreden van Mariee Sioux, een goede vriendin van Alela Diane en eveneens afkomstig uit het zonnigste deel van de Verenigde Staten. Ze doet geen enkele moeite om de hippiestempel te ontwijken, en verscheen blootsvoets, met haar lange haren losjes over haar schouders op het podium. Ze vergastte ons met enkele zelfbewuste nummers over de natuur en spiritualiteit. Bij vrijwel alle songs begeleide ze zichzelf met dezelfde tokkelend gitaarstijl, en ook haar mooie hoge zangstem ging na een aantal nummers wat vervelen. een cover is van Viking Moses, maar Only Love Can Break Your Heart van Neil Young had geen uitleg nodig.
Een stuk toegankelijker, maar ook een pak saaier was het korte optreden van Mariee Sioux, een goede vriendin van Alela Diane en eveneens afkomstig uit het zonnigste deel van de Verenigde Staten. Ze doet geen enkele moeite om de hippiestempel te ontwijken, en verscheen blootsvoets, met haar lange haren losjes over haar schouders op het podium. Ze vergastte ons met enkele zelfbewuste nummers over de natuur en spiritualiteit. Bij vrijwel alle songs begeleide ze zichzelf met dezelfde tokkelend gitaarstijl, en ook haar mooie hoge zangstem ging na een aantal nummers wat vervelen. een cover is van Viking Moses, maar Only Love Can Break Your Heart van Neil Young had geen uitleg nodig.
Heel andere koek bracht Matthew Houck, iets beter gekend als de one man band Phosphorescent. Hij begroette het publiek in de club met een bezwerende welkomstgroet, greep de aanwezigen bij de keel en liet ze vijfenveertig minuten later pas weer los. Net als de voorgaande acts had hij niet meer dan een gitaar en microfoon tot zijn beschikking, maar hij ging er heel wat expressiever mee om. Een eenvoudig verhalend lied als Salt ’n Blues, en zijn neuzelende geëmotioneerde zang doet in eerste instantie onvermijdelijk denken aan Wil Oldham en Jim James van My Morning Jacket. Maar wanneer hij even later zijn gitaar vervaarlijk laat grommen en zingt als een huilende wolf, blijkt dat hij een heel breed spectrum aan emoties durft aan te boren. De cover van Dire Straits So Far Away From Me bevestigt dat de man daarenboven ook over een gezonde dosis zelfrelativering beschikt. Sterk!
De gastvrouw van deze avond, Alela Diane opende zoals we haar het beste kennen op haar eentje met Clickety Clack, maar voor het merendeel van wat volgde liet ze zich bijstaan door een driekoppige band. De toevoeging van Mariee Sioux op backing vocals, singersongwriter Matt Bauer op banjo en Alela’s bloedeigen vader op gitaar resulteerde in prachtige volle arrangementen. Pa Diane ziet er uit als een echte houthakker, en wie de ogen sloot kon bij traditionals als The Cuckoo (u misschien bekend in de versie van Kristin Hersh) en Red Tail Hawk (bekend geworden door Kate Wolf) de Californische vergezichten en de kampvuurlucht er zo bij bedenken.
Een exclusief extraatje voor het Brusselse publiek was het tienkoppige meisjes koor The Go_Tell (een project van Dez Mona zanger Gregory Frateur), dat Pieces Of String en The Pirates Gospel van extra grandeur voorzag. Ook Alela zelf was danig onder de indruk en kon haar plezier niet verborgen houden. De band sloot af met een ijzingwekkende versie van The Rifle, maar werd door de joelende zaal met blozende kaken terug het podium opgeroepen. Zonder twijfel een hoogtepunt dus van deze Domino editie.