Fat Joe

Grote rnb-feesten zijn altijd een verrukking voor het oog. Niet alleen loopt er een hele school opgetutte, tot op de ribben afgetrainde pubermeisjes rond, ook de kerels zetten hun beste beentje voor. De korte broek en voetbalkousen tot boven de knie zijn weer volledig in en in een pikdonkere zaal loop je best rond met een zonnebril. De alphamannetjes laten die dan nog eens aan de oren en onder de kin bengelen. MTV ten top!

Het voorprogramma was voor Lux Ortiz, een Antwerpse hiphopper die sinds zijn vorige optreden in de Vooruit een heel stuk bescheidener is geworden. Toen was hij naar eigen zeggen nog de beste rapper van België, maar deze keer bleef hij mooi in de schaduw van DJ Twelve en kompaan JR. Twelve presenteerde zijn nieuwe single en die bleek wonderbaarlijk genoeg toch hier en daar wat enthousiasme los te wrikken. 

Niet veel later was het de beurt aan Fat Joe en zijn meegereisde homeys. Het podium kreunde letterlijk onder al dat overgewicht, want niemand op het podium kon prat gaan op een normaal BMI. Fat Joe is een kolos van een vent en is dan ook een behoorlijk imposante verschijning. Hij hoeft zelfs zijn mond niet open te doen om een enorm charisma uit te stralen en hij weet het van zichzelf. De arrogantie droop er vanaf.

Aan het optreden zelf zijn weinig woorden vuil te maken. Dikke Jo heeft nog maar pas een nieuw album uit, maar hij koos toch resoluut voor de oude hitjes en enkele remixen van bekende rnb-nummers. Zijn microfoon stond bijzonder stil afgesteld, waardoor hij constant overroepen werd door de twee heren die hem vergezelden op het podium. Hier en daar sijpelde wat playback door en elk nummer werd afgesloten met irritante geweerschoten. Fat Joe had zelfs zijn persoonlijke slaafje mee die hem overal op het podium achtervolgde, klaar om water of een handdoek aan te reiken. Dat die kerel eerder een storend element op het podium was, werd over het hoofd gezien.

Drie kwartier lang moest het publiek het geschreeuw van de Amerikanen aanhoren en blijkbaar vonden ze het nog leuk ook. Er werd duchtig meegezongen met de nummers en elk bevel tot handen in de lucht steken werd blindelings opgevolgd. Bizar, want de kwaliteit was ver te zoeken. Fat Joe, het was maar magere soep.