Spot On Denmark

De spits was voor Chimes & Bells, een vijfkoppig team dat hun debuutalbum “Into Pieces of Wood” (2009) kwam voorstellen. Gezien we in Denemarken slechts de laatste, maar overtuigende noten konden meepikken, stonden we deze keer wel klaar om het totaalplaatje te beluisteren. De sterkte van de groep moet in de eerste plaats worden toegeschreven aan het duistere,  melodische wapen waarmee frontvrouw Cæcilie Trier de aandacht van het binnenstromende volk meteen wisten te grijpen: haar stem. In gedachten linkten we dit geluid met de klank van Beach House, en het hoeft dus niet te verbazen dat Chimes & Bells de afgelopen maand juist het voorprogramma van die band verzorgde in een korte tour doorheen Scandinavië. Maar ook de andere bandleden verdienen een eervolle vermelding. Zo verraste de ritmesectie met enkele inventieve alternatieven voor een drumstok en kon ook de tweede stem van Jannis Makrigiannis best tippen aan die van zijn vrouwelijke collega. De innemende zang in combinatie met de meeslepende instrumentale ondersteuning creëerden vooral veel sfeer, kortom een perfecte opwarming voor dit Deens onderonsje.

Chimes & Bells werd gevolgd door CODY. Het debuutalbum ‘Songs’ van de zevenkoppige band rond Kasper Kaae zult u binnenkort zeker en vast terugvinden in de eindejaarslijstjes op deze site en in de AB toonde de band waarom. Enigszins nerveus dribbelden ze het podium op, maar na twee nummers viel de spanning duidelijk van de gezichten. Met schitterende versies van Down In The Dark en Your Window, maar vooral met een subliem uitgevoerde versie van Comfort And Rage, kreeg de band makkelijk het onverwacht enthousiaste publiek op haar hand. Tijdens een open doekje van dat  publiek besefte de tweede gitarist blozend dat er ook in hem een goede eerste stem schuilt. Kortom: deze band heeft alles in haar mars om het Belgische publiek in 2011 overstag te doen gaan.

The Kissaway Trail tapte dan weer uit een heel ander vaatje. De intieme folkpop van CODY werd ingeruild voor een bombastische gitaarsound met up-tempo drums. De arrangementen en zanglijnen mogen dan wel minder melodieus zijn dan bij CODY, de band weet wel een krachtige energieboost de zaal in te blazen, zoals ze vooral bewezen tijdens het strakke en erg stevig gespeelde Beat Your Heartbeat. Het vijftal kon ons misschien geen volledig optreden vasthouden, heel even knepen ze ons toch in de arm.

Een aandachtig oog kon de zanger van Efterklang (lett.: nagalm) al zowat de hele avond bewonderen in de AB, enerzijds meewiegend tijdens het optreden van Chimes & Bells, anderzijds de platen aanbiedend in de merchandising stand. Maar de ware skills van de excentrieke frontman kwamen pas ten volle naar boven wanneer de eerste noten van Alike werden ingezet. De immer heldere stemmen en subtiele samenwerking tussen een MacBook aan de ene kant en piano/viool aan de andere, zorgden voor een indrukwekkend harmonisch klinkend geheel.
Al reeds voor de derde maal passeerden ze in Brussel, wat de druk duidelijk wat wegnam. In tegenstelling tot de andere bands, maakte Efterklang ruim de tijd voor toelichting bij hun opzet. Waarom ze een vijftal jonge meisjes om 22u30 nog het podium op stuurden bijvoorbeeld. Tijdens Full Moon en Natural Tune werden de galmende vioollijnen namelijk verzorgd door kinderen. Onder de naam Efterkids wil de band zo de aandacht vestigen op het belang van muzikale opvoeding in het onderwijs. Het leverde in elk geval een zeer geslaagd resultaat op en een hoogtepunt in een warm onthaalde set. 
Denemarken leeft en daar was niemand rouwig om.

Auteurs: Mattias Devriendt en Ellen Wirix