Tortoise, Amatorski

Maar eerst was er nog Amatorski. Eén van de exploten van de laatste Rock Rally mocht het publiek opwarmen en deed dat naar behoren. Knap immers hoe de jonge veulens stem en arrangementen perfect in elkaar laten overlopen zonder één slag of stoot te veel te geven.

Dat ze hun hit Come Home niet speelden, getuigt van lef, al hadden ze het misschien beter wel gedaan. Wat volgde na een knappe versie van Same Stars We Shared, was niet van het niveau van bovengenoemde song. Al bij al waren wij echter opnieuw overtuigd van de mogelijkheden van deze jonge band en voorspellen dat ze niet als eerste dit podium zullen op moeten.

Al wie experimentele rock een warm hart toedraagt, kwam afgelopen donderdag dus aan zijn trekken in het Leuvense Depot. Experimentele rock, dat is zo ongeveer het enige woord dat de volledige lading genres die Tortoise ten berde brengt, dekt. Zowel op plaat als live spoedt het Amerikaans gezelschap zich om jazz, minimal, rock en klassiek met elkaar in harmonie te brengen zonder dat er één gesproken woord valt.

De zaal was, in tegenstelling tot hun laatste passage, niet helemaal volgelopen, maar dat zorgde ervoor dat er altijd nog een zitje vrij was achteraan voor wie een zware werkdag achter de rug had. Want Tortoise kan je op twee manieren beluisteren. Of je staat vooraan en laat je overweldigen door het technisch percussievernuft en de krachtige synths, of je gaat languit zitten, sluit de ogen en verdwaalt in een bevreemdende, maar meeslepende wereld. Openen deed de band met recent werk uit ‘Beacons Of Ancestorship’. High Class Slim Came Floatin’ In is nog steeds een van de hoogtepunten van de nieuwe plaat en ook live toonde de band welke energie er uit een complexe songstructuur kan spatten.

Het toegankelijker Prepare Your Coffin, met John Mc Entire op de drums liep dan weer als een onstopbare trein waar op geen enkel wagonnetje ook maar enig sleet zat. In tegenstelling tot onze nationale spoorwegen heeft het perfect ingespeelde Tortoise geen metronoom nodig om overal op tijd aan te komen.

Met een trage versie van Charteroak Foundation gooide de band echter geen hoge ogen. De kracht van de afsluiter van hun laatste plaat ligt net in de minimale herhaling van de up-tempo drums die in combinatie met de slepende gitaar een perfect harmonieus duo vormt. Dat de traagheid dit effect grotendeels wegnam, is jammer, maar het is niet meer dan een kleine smet op twee uur durende plezier. Een goede schildpad mag immers al eens slenteren.