Deep Purple
Krasse knarren
Jan Vael
Lotto Arena, Merksem (Antwerpen) — 8 november 2008
Wie kent Deep Purple niet? Deze legendarische Britse band hielp zo’n veertig jaar geleden het begrip “hardrock” - de term “metal” zou pas véél later in zwang raken - meedefiniëren, samen met onder meer Black Sabbath en Led Zeppelin. Nummers als Smoke On The Water en Child In Time zijn in het collectieve rockgeheugen gegrift en hebben inmiddels een klassieke status verworven. Ook live geniet Deep Purple nog steeds een sterke reputatie, en dus trokken wij op 18 mei met hoge verwachtingen naar het concert in Antwerpen.
Het was meteen onze eerste kennismaking met de Lotto Arena, de nieuwe zaal naast het Sportpaleis in Merksem. Duidelijk volgens hetzelfde concept gebouwd maar een pak compacter dan zijn grote broer, wat toch wel een positief effect heeft op de sfeer en de gezelligheid. In essentie blijft het echter evenzeer een betonnen bunker, wat maakt dat de geluidskwaliteit (net als in het aanpalende Sportpaleis) verre van optimaal te noemen is.
Als voorprogramma mochten The Vipers nog eens opdraven, Gentenaars die al in 1969 het podium mochten delen met Deep Purple op het festival Jazz Bilzen en in datzelfde jaar ook een bescheiden hitje scoorden met Looky Looky. Dat leuke rocknummertje brachten ze in de Lotto Arena uiteraard ook ten gehore, naast een hele rits covers uit het rijke sixties- en seventiesverleden. Zo konden we genieten van gedreven versies van nummers van The Doors (Love Me Two Times, Light My Fire), The Rolling Stones (Sympathy For The Devil), Otis Redding (Hard To Handle), The Who (Substitute) enzovoort. Een gesmaakte jukebox als opwarmer voor de veteranen van Deep Purple, meer moest dat niet zijn.
Ze mogen dan wel oud zijn, versleten zijn ze nog lang niet. De vijf heren, met in de persoon van zanger Ian Gillan, bassist Roger Glover en drummer Ian Paice liefst drie leden van de “klassieke” Deep Purple-bezetting, weten nog altijd hoe ze een vitaal en dynamisch klinkende rockset neer moeten zetten. Van die jarenlange ervaring maakten ze dan ook dankbaar gebruik in Antwerpen en hun spelplezier sloeg algauw over op het publiek. Een publiek dat overigens lang niet alleen uit nostalgici bestond, ook de jongere generatie Purple-fans was de afspraak niet vergeten en dus was de zaal flink gevuld (zij het niet volledig uitverkocht). Naar goede gewoonte was er vrij veel ruimte voor improviseren en mochten zowel gitarist Steve Morse, toetsenist Don Airey (die sinds 2001 met succes mede-oprichter Jon Lord vervangt) en drummer Ian Paice uitgebreid hun respectieve kunstjes tentoonspreiden.
Aangezien deze tournee officieel in het teken staat van het meest recente groepsalbum ‘Rapture Of The Deep’ (2005), kregen we tijdens het eerste deel van de show een paar nieuwe songs gepresenteerd. Het titelnummer en Wrong Man konden op een goedkeurend knikje rekenen, maar wij waren toch vooral verheugd om gouwe ouwen als Strange Kind Of Woman en Lazy opnieuw tot leven te horen wekken door de vijf krasse knarren. Het bleek slechts het voorspel voor een foutloze finale, waarin we schaamteloos uit de bol mochten gaan op Space Truckin’, het snelle Highway Star en natuurlijk dé oerriff van Smoke On The Water. Bij wijze van bis kregen we daarna ook nog Hush en Black Night, twee vroege hoogtepunten uit de lange carrière van Deep Purple. Zonder meer een geslaagd orgelpunt voor een heerlijk avondje ouderwets rocken.