De Kift

Ondanks tegenvallende cd-verkoop, zeurende platenmaatschappijen en rampberichten in de media zijn er nog steeds bands die koppig hun eigen weg blijven gaan. Dat dwingt respect af. De Nederlandse groep De Kift is zo’n band. Ze besteden veel aandacht aan het artwork van hun muziek en brengen een soort muziek die uit allerlei bronnen put. Naar hun optreden in de Handelsbeurs werd dan ook met nieuwsgierigheid uitgekeken.

De Ha’ is opvallend goed gevuld voor een band die weinig of geen publiciteit krijgt en aan wie ook de media, tenzij dan als eigenaardigheid, maar weinig aandacht besteden. En dat is onterecht. Hun muziek is een mengeling van rammelende punk en dronken zeemansliederen. Het Noorse Kaizers Orchestra heeft ook zo’n uniek geluid gegenereerd uit eigen tradities en internationale invloeden. De Kift blijft echter dichter bij zijn roots dan hun Noorse tegenhangers. De koperblazers zijn van groot belang voor hun muziek. Koperblazers die zo uit de plaatselijke fanfare zouden kunnen weggeplukt zijn.



Het podium is bescheiden. Achteraan is er het verhoog voor de drums van Wim Ter Weele en tuba- en sousafoonspeler Patrick Votrian en vooraan staan naast hoger vermelde broers en vader ook nog trompettist Han Hulscher en bassist Mathijs Houwink. Broer Marco Heijne die bij Kiftconcerten zorgt voor de tweede stem, werkt aan gezinsuitbreiding en ontbreekt op het appel.



Het spreekt voor zich dat vooral hun laatste album ‘7’ aan bod komt. Zo zitten onder andere De Reiziger, 5 en Berooid vooraan in de set. Meteen valt op dat er strak wordt gemusiceerd. De klanken van trompet en tuba worden mooi aangevuld door een schelle punkgitaar en genuanceerd basgetokkel. Van bij de eerste nummers is het dan ook genieten geblazen.



Niet alle nummers volgen de arrangementen van de plaat. Zeis krijgt bijvoorbeeld een iets ander jasje, waarin Pim Heijne en Patrick Votrian zowaar een tubaduel aangaan, daarbij beiden hun instrument bespelend zoals Slash dat met zijn gitaar doet: wijdbeens en het lichaam achterover hellend. Vooral Votrian zwerft veelvuldig over het hele podium, overal de nodige bijstand verlenend als achtergrondzanger, trombonist of zelfs met zijn sousafoon over zijn schouder.



Tijdens het optreden verneemt de leek dat voor de teksten veelvuldig beroep gedaan wordt op poëzie van welke oorsprong ook. Zo is de laatste plaat geïnspireerd op Russisch dichtwerk van o.a. Boris Ryzji, maar dan wel aangepast aan de context van de lage landen. Uiteraard dienen ook Nederlandse dichters als Lucebert als bron voor de wonderlijke teksten van de groep. Er wordt met andere woorden de nodige ruimte voor interpretatie van de woorden gelaten.



Als bisnummers worden vooral oudere nummers gekozen. Zo komen Rolfie (uit ‘Vlaskoorts) en Wee Mij (uit ‘Koper’) aan bod. Afsluiter is een nieuw nummer, Beguine dat duidelijk onderhevig is aan zuiderse invloeden. Dit nummer past in het volgende project van de groep. Samen met een kok gaat de band mensen entertainen tijdens het diner dat ze in een tent voorgeschoteld zullen krijgen.



“Ik heb geen spijt.” luiden de eerste woorden van Goud, het openingsnummer van ‘7’ en een van de hoogtepunten van vanavond. Wij ook niet. Het loont absoluut de moeite om dit collectief aan het werk te zien.