BruStuPuntUit

Voor wie de afgelopen weken van deze aardkloot verdwenen was: Studio Brussel bestaat vijfentwintig jaar. Tegen alle gewoonten van de openbare omroep in stond die verjaardag niet gelijk aan een restyling. Wel werd de eigenzinnigste radiozender van het land een week lang op z’n kop gezet. Kers op de taart moest het jaarlijkse feest in de Vooruit te Gent worden, dat ons na een afgeslankte versie in 2007 weer twee dagen lang teisterde met de populairste deuntjes uit eigen land.

Daarmee heb je meteen het achterste van onze tong gezien. De populaire deuntjes van de afgelopen maanden waar we het net al over hadden zijn nu niet meteen de namen waar de modale luisteraar zijn luie krent voor uit de zetel hijst. Jim Cole, Headphone, Delavega, Swirl People, Waxdolls, Jerboa en Baloji mogen één voor één op onze grootste sympathie rekenen maar als ze aan de Reyerslaan dachten dat hun zogeliefde tienerpubliek hier met de glimlach vijfendertig bijeengespaarde eurootjes voor zou neertellen, dan raden we hen toch aan om de spot aan het adres van Jacky Lafon te staken en eens in eigen borst te kijken. De gevestigde waarden die ons andere jaren over de streep trokken waren dit jaar afwezig en dat had zo zijn gevolgen: nooit eerder pendelde je zo vlot van het ene optreden naar het ander. Voor ons de perfecte gelegenheid om aanstormend talent aan ons kritisch oog te onderwerpen.



Met pijn in het hart zien we hoe Jim Cole amper zestig geïnteresseerden naar de Theaterzaal lokt.  Zijn concert begint nochtans veelbelovend en lijkt een aanslag op onze heupen te beramen. Vier sympathieke meiden zetten het na Someday Charlotte al op een dansen maar staan enkele nummers verder lelijk voor aap wanneer de vaart helemaal uit de set verdwijnt en de achtentwintigjarige singer-songwriter de brave nummers van zijn recente album ‘Soul in 2’ laat aandraven.



Dan gaat het er in de Balzaal heviger aan toe. Headphone brengt er een voorsmaakje van hun in mei te verwachten album. Het heerlijke Ghostwriter is de voorbode van gewaagde elektropop met een donker randje. In het publiek wordt Aphex Twin gefluisterd, een eenzaat waagt het om zelfs Radiohead in de mond te nemen. Met mondjesmaat tilt Headphone ons verlangen naar hun eerste langspeler naar ongekende hoogten. En dan moeten we u nog vertellen dat een meesterwerkje als She is Electric de setlist niet haalde. Dit concert is dan ook té snel voorbij.



Veel tijd om dit alles te laten bezinken krijgen we niet. In het Kaffee heeft Waxdolls ondertussen een meesterlijke pletwals aan het rollen gebracht. Een jaar nadat we ze zagen als warming-up voor Foxylane verrassen de Bruggelingen ons met een flinke portie elektronisch geweld en een hoge punkfactor. Deze unieke cocktail bezorgt ons zo’n adrenalineboost dat vergelijkingen met The Neon Judgement, Digitalism en Nid & Sancy niet langer overdreven zijn.



Het laatste wat we ons van Das Pop herinneren is een walgelijke prestatie tijdens het Dominofestival van vorig jaar. Toen spatte de arrogantie van het podium en verviel de groep in een kruidvat vol experimenteel gelal dat de langverwachte nieuwe sound had moeten voorstellen. Nu, één jaar later, gunnen de jongens van Bent Van Looy een nieuwe kans. Wanneer met Fools For Love een killer van een hitsingle door de concertzaal ruist, is de toon meteen gezet. De nieuwe sound zit net als het ego van de bandleden strak in het pak en nummers van het overgeproducete 'The Human Thing' zoals Is It You? krijgen dankzij een heftige bass- en drumpartij een tweede adem. Halfweg dreigt de set even te verwateren in al het britpopgeweld maar Tired en afsluiter You zetten de wagon net op tijd terug op de rails.



Zowel Headphone en Waxdolls lossen complexloos de torenhoge verwachtingen in. Samen met de reïncarnatie van Das Pop maken ze van de makke affiche toch nog iets hoogstaands. Wij zijn alvast gek op dit soort programmatorische experimentjes, maar hoe de boekhouder zich uit dit euvel zal redden is ons een raadsel.