Black Rebel Motorcycle Club
B.R.M.C., back to black
Inez Janssen
Botanique, Brussel — 8 november 2008
Black Rebel Motorcycle Club (B.R.M.C). De Amerikaanse band die bekend staat om zijn donkere garage rock sound. Of toch niet? ‘Howl’, hun in 2005 uitgebrachte derde plaat, werd grotendeels zonder de bands vaste drummer gerealiseerd en klonk bijgevolg heel anders dan zijn twee voorgangers. Met ‘Baby 81’ echter, laten ze de meer folky en bluesy getinte sferen achter zich en keren met z’n allen terug naar hun eigen typische geluid.
Van een voorprogramma is er dit maal in de Orangerie van Botanique geen sprake, aan opwarming heeft het talrijke opgekomen publiek echter ook maar allerminst behoefte. Met enige veralgemening kan gezegd worden dat voor wie die avond aanwezig is, B.R.M.C. al lang geen onbekende meer is. De zaal is vol en de verwachtingen zijn hooggespannen. Niet geheel onterecht, zo blijkt al snel.
Knallende openers zijn Berlin, Weapon Of Choice en Stop. Respectievelijk de twee singles van hun laatste plaat ‘Baby 81’ en van de in 2003 gereleaste ‘Take Them On Your Own’. Niet enkel geweldige nummers, maar ook haast perfect gekozen toonzetters. Als band de twee singles van je voor te stellen album er meteen doordraaien lijkt misschien geen al te verstandige, laat staan logische, keuze. Maar de kerels van Black Rebel Motorcycle Club illustreren hiermee in ieder geval dat ook durf zijn vruchten afwerpt.
Voorts beperken ze zich ook zeker en vast niet tot de parels op deze laatste plaat. Nummers van alle voorgaande albums worden knap gecombineerd en en zelfs ‘Howl’, de plaat die toch zo anders klonk, wordt niet vergeten. Meer zelfs, het past werkelijk in het optreden. De afwisseling van donkere, hevige, rustige en ingetogen songs vormen een aangename structuur waarin geen van allen de overhand krijgt en het publiek bijgevolg niet verveeld wordt. Het is werkelijk een beklijvend optreden waar sfeer en concentratie, zonder twijfel mede te verklaren door de afwezigheid van bindteksten, vaak haast te snijden is. De opeenvolging van 666 Conducer, Ain’t No Easy Way en Spread Your Love, allen afkomstig van een ander album en een op het eerste zicht geen logische samenzetting van nummers, werkt bijvoorbeeld bijzonder goed. Nog zo’n goede zet was het inlassen van een solomomentje van zanger/gitarist Peter Hayes met Fault Line net over de helft van het optreden.
Na een vijftiental nummers, goed voor zo’n uur en veertig minuten muziek, wordt de band beloond met een fors en stevig applaus. Het publiek op zijn beurt weer met bisnummers. En geloof het of niet, zelfs tijdens de bisnummers verbaasd B.R.M.C. zijn publiek nog met zijn muzikale kunsten. Een tot dusverre onbekend instrumentaal nummer was dé perfecte afsluiter geweest voor een spetterend optreden. De ene 'misstap'die we de band eventueel kunnen aanrekenen is het feit dat ze deze kans links hebben laten liggen. In plaats van daar met een knaller te eindigen en het publiek overdonderd achter te laten, kiezen ze ervoor nog enkele nummers te spelen en uiteindelijk af te sluiten met Whatever Happened To My Rock N’ Roll (Punk Song) een publieksfavoriet, maar in geen mate een even waardige afsluiter als de mysterieuze instrumentale parel.