Beyonc
Ravissant & Beroemd
Jan Vael
Sportpaleis, Merksem — 8 november 2008
Neen, u kunt er ons niet van verdenken elk weekend met ons gat te staan draaien - het zou trouwens geen zicht zijn - op de nieuwste urban hitjes, maar het amper 25 jaar oud fenomeen Beyoncé wilden we zaterdagavond maar al te graag eens in levende lijve aanschouwen. Uiteraard waren we niet de enigen die een glimp wilden opvangen van de beeldschone Amerikaanse wereldster, want haar concert in het Sportpaleis was al maanden op voorhand uitverkocht. We weten het nu wel zeker: het begrip R&B had vroeger nog een andere betekenis, maar staat in het geval van Beyoncé zonder enige twijfel voor Ravissant & Beroemd.
De Britse soulzanger Lemar werd uitverkoren om in vijftien Europese steden, waaronder ook Antwerpen, het voorprogramma van Beyoncé te verzorgen. Na drie uitverkochte tournees in Groot-Brittannië zette deze rijzende ster, die wereldwijd al meer dan anderhalf miljoen albums aan de man en (naar we vermoeden vooral) de vrouw wist te brengen, hiermee eindelijk de stap naar het vasteland. Met een exclusieve akoestische set kwam hij hier zijn nieuwe cd ‘The Truth About Love’ promoten. Een aardig extraatje voor het trendy en overwegend jonge volkje waarmee het Sportpaleis zaterdag volgepakt zat, maar op ons maakte deze gladde jongen eerlijk gezegd weinig indruk.
Alle ogen waren daarna vanzelfsprekend gericht op tienvoudig Grammy Awards winnares Beyoncé Giselle Knowles, en niet zonder reden. De voormalige frontzangeres van Destiny’s Child, een van de meest gezichtsbepalende en succesvolste popgroepen van de nieuwe eeuw, is nu eenmaal een prachtige verschijning waar niemand omheen kan. Voor het mannelijke deel van het publiek vormt ze dankzij haar misdadig sexy lichaam wellicht de vleesgeworden natte droom, terwijl de alomtegenwoordige meisjes in de zaal ongetwijfeld haar vele andere talenten zullen bewonderen. Naast de fysieke uitstraling van een engel die op de aarde is neergedaald, beschikt de leading lady van de R&B immers ook nog eens over een stel gouden stembanden die je nu eens fluweel, dan weer keihard om de oren slaan. Muziek zit in haar bloed, hart, lymfeklieren en tenen, zoveel is wel duidelijk.
Het is echter lang niet haar enige passie, want zoals geweten is de veelzijdige Beyoncé onder meer ook bedrijvig als actrice en modeontwerpster. Op het visuele aspect van de groots opgezette show in het Sportpaleis viel dan ook weinig aan te merken: de sensuele superster schitterde in oogverblindende galakleedjes en andere zinnenprikkelende outfits die de sfeer in geen tijd gevoelig verhitten, en ook wat de ondersteunende videobeelden en choreografieën aangaat, leek alles tot in het kleinste detail uitgewerkt te zijn. Beyoncé liet zich op het podium trouwens niet enkel omringen door een tiental dansers en danseressen, maar ook door een uitgebreide begeleidingsgroep met onder meer drie (!) drummers, evenveel blazers en achtergrondzangeressen. Hoeft het nog gezegd dat verscheidene van deze muzikanten (vooral muzikantes eigenlijk) een solospotje kregen tussen de songs door, al was het maar om onze verleidelijke hoofdrolspeelster de nodige tijd te gunnen om ons met een ander jurkje of rokje rond onze rode oortjes te kunnen slaan. Kortom: perfect geregisseerd totaalentertainment voor de massa.
Puur muzikaal gezien bleven we enigszins op onze honger. Het beloofde nochtans een stomend feestje te gaan worden, toen als openingsnummer van de show Crazy In Love door de boxen schalde, de aanstekelijke hit uit Beyoncés eerste solo-album 'Dangerously In Love' (2003). Aan die plaat hield ze trouwens, naast een slordige twaalf miljoen verkochte exemplaren, ook nog topproducer Jay-Z als liefje en medesongwriter over. Ook op de stevige pop en R&B van de andere singles uit deze millionseller en zijn vorig jaar verschenen opvolger 'B-Day' (zoals Naughty Girl, Déjà Vu, Baby Boy, Ring The Alarm) konden we, willen of niet, moeilijk blijven stilstaan. Veelzeggend was evenwel dat de medley van oude Destiny’s Child-hits (we herkenden onder meer Survivor, Say My Name, Independent Women, Bootylicious en Soldier) nog altijd moeiteloos tot de hoogtepunten van het concert behoorde, terwijl nieuwbakken souldiva Beyoncé anderzijds iets te veel kleffe ballades (onder andere uit de soundtrack van de film ‘Dreamgirls’) zong dan goed voor ons was. Maar laat er geen misverstand over bestaan: voor ons blijft ze tot nader order Irreplaceable, en dat was dan ook haar laatste bisnummer zaterdagavond.