Band Of Horses

Je zal daar maar staan, als recensent, terwijl een aantal van je collega’s over je schouder meekijken. Er wordt tenslotte van je verwacht een boeiend, correct en objectief verslag te brengen van het optreden van een groep als Band Of Horses, sinds hun debuut ‘Everything All The Time’ populair zowel bij publiek als bij critici. De Orangerie van de Botanique zit dan ook eivol. En daar zitten dus ook (collega-)recensenten tussen. Een mens wordt van minder paranoïde.

Met Tyler Ramsey en The Cave Singers in het voorprogramma wordt de avond in elk geval mooi gevuld. En beiden blijken dan ook nog eens de moeite lonen om op tijd je ticket in te ruilen voor een stempel op je hand.



Zo mag Tyler Ramsey (die later ook met de hoofdact opdraaft,) de toeschouwers verrassen met akoestische nummers waarbij vooral opvalt hoe zijn rechterhand als een octopus de snaren betokkelt terwijl zijn linkerhand als een vlinder over de frets dartelt. Gevoelige liedjes over dromen en tijdmachines zijn het resultaat. En de cover van Jules Shears All Through The Night is eveneens beklijvend mooi.



Ook The Cave Singers doen meer dan hun duit in het zakje om de avond te doen slagen. Hun eigenzinnige geluid drijft op de urgente, repetitieve akkoorden van gitarist Derek Fedesco waarover zanger Pete Quirk zijn eigenzinnige vocals uitspreidt. Daarbij speelt laatstgenoemde ook nog eens gitaar, melodica en harmonica. Met drummer (en occasioneel gitarist) Marty Lund creëert het trio een soort folkrock die tot in je ingewanden doordringt. Hun debuut ‘Invitation Songs’ is net uit en verdient het om onder de aandacht gebracht te worden.



Of Band Of Horses deze voorprogramma’s kan doen vergeten, moet op dat moment nog blijken. Het bebaarde – er loopt trouwens een harige constante door heel deze avond – collectief rond Ben Bridwell blaast met de aanzet van Monsters echter alle twijfels weg. Dit wordt een heerlijke avond.



Ja, beste collega’s, de pauzes tussen de nummers zijn inderdaad iets te lang om echt de vaart in de show te houden, maar dat neemt niet weg dat een nummer als Ode To LRC de lucht uit je longen slaat om je ademloos achter te laten. En The Funeral blijft een dijk van een song. De muziek van Band Of Horses neemt je mee langs Amerikaanse landschappen waarin indrukwekkende natuurspektakels worden afgewisseld met troosteloze, soms zelfs schrijnende ellende.



Even goed weet Bridwell je te verbazen met een liefdesliedje als No One’s Gonna Love You. En dat doet hij in de bisronde nog eens dunnetjes over met het heerlijke Marry Song , dat er gewoon om vraagt om je lief extra dicht tegen je aan te drukken.



Wat gaan we nu nog zitten zeuren? Het is een heerlijke avond geweest. Misschien niet meteen wereldschokkend, maar desondanks erg geslaagd. Laat de rest van de recensenten maar beweren wat ze willen.