Bajofondo Tango Club & Gustavo Santaolalla

Tango is de naam van een stijl in muziek, dans en poëzie die eind 19e eeuw ontstond aan de Río de la Plata (Buenos Aires, Argentinië). Vanuit de zwarte gemeenschap verspreidde de dans zich via sloppenwijken naar een algemeen cultureel erfgoed. De dans werd in Europa als ronduit vulgair en veel te lichamelijk bestempeld maar vanaf de jaren twintig deed ze toch haar intrede in onze contreien. Sindsdien is de dans blijven boomen met een merkwaardige populariteitspiek in het oude Finland.

Die enorme populariteit liet zich ook merken aan het bezoekersaantal voor het optreden van Bajofondo Tango Club in de Vooruit. De zaal was letterlijk tot de nok gevuld en zelfs op de zwarte markt was het aartsmoeilijk om nog een ticketje te versieren. Dit resulteerde in een wel erg verscheiden publiek. Een jongedame zong elk nummer hysterisch en kattevals mee tot grote frustratie van omstaanders en uiteraard waren ook heel veel tangofanaten aanwezig. Nog voor het optreden begon werd de zaal zelfs even omgetoverd tot mini-ballroom waar de experts hun beste beentje voor zetten.



Aangezien het Filmfestival Gent van dit jaar de focus legde op Argentinië was de keuze voor Bajofondo Tango Club snel gemaakt. Maar er was meer! Muzikaal wondermens Gustavo Santaolalla speelt namelijk ook bij die groep. Hij componeerde de muziek voor een hele resem films zoals 21 Grams, Amores Perros, Motorcycle Diaries, Brokeback Mountain en Babel. Met de laatste twee won hij zelfs de felbegeerde oscar voor beste filmmuziek. 



Maar Bajofondo Tango Club, letterlijk underground tango club, is meer dan Gustavo Santaolalla alleen. Met een pianist, een accordeonist, een contrabassist, een violist, een drummer, een producer-dj en een special effectsmanager stond het podium bomvol. Aan de zijkant stond een roadie volledig uit de bol te gaan. Op de achtergrond werd een videomontage geprojecteerd, die het publiek meenam op een nostalgische tocht door Zuid-Amerika.



Genoeg setting, over naar de muziek. Tango kent vele varianten, maar de meest hedendaagse is toch deze van Bajofondo. Zware elektrobeats werden afgewisseld met hiphopritmes en housy deuntjes, telkens overgoten met een tangosausje. Elke aanwezige liet zich meeslepen door de warmbloedige muziek van de groep en er werd bij momenten zelfs zwaar geshaket. Gustavo pompte de zaal nog wat meer op met een parlofoon en diep gezang en de muzikanten lieten zich volledig gaan. In het publiek werden zelfs Argentijnse vlaggen bovengehaald. Totaal in contrast daarmee bracht Gustavo een heel intens nummer uit Motorcycle Diaries, waarbij hij met een simpele "I need the help from the public" de zaal muisstil kreeg. Een waar kippenvelmoment. Accordeonist Martin gaf een postmoderne tangosolo met zo veel passie dat monden openvielen. Als ultieme afsluiter mocht iedereen die het wou het podium op om er een waar feestje van te maken.



Het naamloze debuutalbum van Bajofondo won meerdere grammies en ook nu kreeg het publiek er maar niet genoeg van. De groep werd tot tweemaal toe teruggeropen. Eenmaal het concert voorbij was, ging de groep backstage gewoon door. De kleedkamer werd even omgebouwd tot moshpit en het Argentijnse volkslied weerklonk tot ver in de gangen.