Aesthetic Perfection
Het land van de beats
Jan Vael
Frontline, Gent — 8 november 2008
Why should it be Permanently Perfect? Die filosofische vraag stelde de illustere Duitse darkwave/electroband PP? zich reeds diep in de jaren negentig middels zijn groepsnaam en ze blijft ons tot nu achtervolgen. Ook op het gebied van esthetica hebben we een broertje dood aan absolute volmaaktheid - we geloven nu eenmaal niet in luchtkastelen - maar een naam als Aesthetic Perfection bekt natuurlijk wel lekker. En zaterdagavond zorgde die band bovendien voor een gesmaakt optreden op het verjaardagsfeestje van :Beatnation:.
Sinds mei 2007 geeft deze organisatie een maandelijkse electrofuif in zaal Twieoo in Gent. Ter ere van haar éénjarig bestaan waren drie groepen uitgenodigd naar de iets verderop gelegen Frontline. Hun relatieve onbekendheid belette niet dat het zaaltje, naarmate de avond vorderde, gezellig volliep en ook op muzikaal gebied hadden we weinig reden tot klagen.
De spits werd, weliswaar met enige vertraging, afgebeten door Autoaggression, het project van de Duitser Lukas Scheider. Die liet de liefhebbers van experimentele elektronica niet lang op hun honger zitten en vormde zelfs, ondanks de afwezigheid van zijn vriendin (die normaal de vocalen voor haar rekening neemt in enkele nummers), een onvervalste ontdekking. Zonder twijfel ook het meest afwisselende concert van de drie: we hoorden atmosferische, filmische soundscapes - ondersteund door bijpassende projecties - maar ook steviger, naar industriële techno neigend materiaal. Een gedroomde opener, kortom.
Belgisch talent vervolgens met Diskonnekted, de groep rond “oude” electrokrijger Jan Dewulf die met ‘Old School Policies’ ondertussen alweer aan zijn derde volwaardige cd toe is. Door een van zijn crewleden waren we op voorhand ingelicht over het toegenomen rockgehalte van de show. En inderdaad: door de toevoeging van een livegitarist stonden ze voor de eerste maal met vier man op het podium, wat zich hoorbaar vertaalde in een potige(re) sound.
Toch leek alles nog niet helemaal op elkaar afgestemd te zijn, waardoor we met gemengde gevoelens achterbleven. Het blijft zoeken naar de juiste balans tussen progressieve, dansbare electro en stevige cross-over, maar het potentieel en de goede bedoelingen zijn alleszins aanwezig.
Toch leek alles nog niet helemaal op elkaar afgestemd te zijn, waardoor we met gemengde gevoelens achterbleven. Het blijft zoeken naar de juiste balans tussen progressieve, dansbare electro en stevige cross-over, maar het potentieel en de goede bedoelingen zijn alleszins aanwezig.
Net als Autoaggression trad Aesthetic Perfection zaterdagavond voor het eerst in ons land aan en ze waren duidelijk de publiekslievelingen. Daniel Graves debuteerde reeds drie jaar terug met de cd ‘Close To Human’, maar wij moesten dus zolang wachten om zijn project live aan het werk te zien. En opnieuw zaten we met gemengde gevoelens. Wie zit immers anno 2008 nog te wachten op een zoveelste kruising tussen pakweg Hocico en Funker Vogt?
De melodieuze en veelal agressieve electrobeats (met sporadisch wat futurepopgeluidjes erdoorheen gemixt) gingen er evenwel in als zoete broodjes bij de fans. Graves’ gespierde - overigens onvervormde! - stem en clubhits als Coward en I Belong To You deden de rest. Ook nieuwe nummers zoals Living The Wasted Life en vooral Schadenfreude lieten een positieve indruk na, zodat we niet anders kunnen dan concluderen: perfect was het niet, maar een geslaagde afsluiter zeker wel.