Aereogramme

Doorheen de pop- en rockgeschiedenis hebben mannen met baarden altijd een rol gespeeld. Voor sommige van die bands zoals ZZ Top of Grandaddy was dat een rol van enige commerciële betekenis, anderen zoals bv. Archie Bronson Outfit of Aereogramme leverden wel kwalitatief hoogstaand werk af, maar bleven desondanks achter in de vergeethoek.

Al zo’n tien jaar bouwt Aereogramme aan een stilaan indrukwekkende carrière. Buiten een occasionele vermelding in de eindejaarslijstjes van één of andere criticus, was erkenning nooit hun deel. Met een nieuwe CD (‘My Heart Has A Wish That You Would Not Go’) onder de arm en opnieuw hoge verwachtingen doet deze band nu zijn uiterste best om loon naar werken te krijgen. En in het kader van hun huidige tour is het de Vaartkapoen die de Schotten heeft weten te strikken voor hun (voorlopig) enige optreden in België.

Het podium ziet er ietwat vreemd uit. De drums zijn uiterst links geïnstalleerd, terwijl in het centrum de percussie-instrumenten (pauk, snaredrum, klok, xylofoon, gong) staan opgesteld. De rest van de band stelt zich in een halve cirkel daarrond op met achteraan op een verhoogje de keyboards van vijfde lid Martin Doherty, die de samples, de keyboards, de occasionele ritmegitaar en de onvermijdelijke schreeuw voor zijn rekening neemt.

Met het op het eerste zicht atypische Barriers wordt het publiek meegesleurd in een show die vanzelfsprekend de nadruk legt op het nieuwe werk, maar daarom de oudere nummers niet verloochent. En dat dat nieuwe werk niet moet onderdoen voor - en misschien zelfs niet zo anders is dan - hun oudere classics blijkt uit de vlotte overgang die gemaakt wordt naar Indiscretion #243 (hoogtepunt en opener van hun ‘Sleep And Release’) en het daaropvolgende Black Path. Dat doen ze tijdens de show nog enkele keren over met onverwachte en toch weer logische overgangen naar nummers uit hun vroeger werk.

De groep leeft zich compleet in in hun muziek. Zanger en voornaamste songschrijver Craig B tracht zijn microfoonstandaard op de maat van de liedjes door de podiumvloer te rammen. Bassist Campbell McNeil legt graag even zijn basgitaar opzij om centraal tussen de percussie (iets wat ook Craig B en gitarist Iain Cook tussendoor niet kunnen laten) xylofoon te gaan spelen. Gitarist Iain Cook weet subtiele accenten te leggen, maar wil evengoed de veerkracht van zijn snaren testen tijdens het stevigere werk. En drummer Martin Scott levert zonder verpinken fantastisch werk.

Intrigerende versies van Living Backwards en Nightmares tonen aan wat voor een prachtig album hun laatste CD is, een album dat beter verdient dan na enkele maanden in de uitverkoopbakken te belanden.

En ook live weet de groep meer dan te overtuigen. Jammer dat het geluid niet altijd goed zit. Zelfs het volume (en er wordt LUID gespeeld) dat wordt aangehouden, kan dat niet verdoezelen. Maar dat zet geenszins een domper op de vreugde. En nu maar hopen dat ze toch nog één of ander zomerfestival meepikken want deze baarden kunnen ook daar indruk maken.