A Factory Night (once again)

Factory Records, opgericht door Tony Wilson in Manchester, was tussen 1978 en 1992 één van de belangrijkste onafhankelijke platenlabels. In Brussel werd destijds een bijhuis (Factory Benelux) geopend waaruit later Les Disques du Crépuscule, opgericht door ex-journalist Michel Duval en Annik Honoré (de vriendin van de betreurde Joy Division-zanger Ian Curtis), zou groeien. De opbrengst van het mini-festival zaterdagavond zal trouwens doorgestort worden aan een vereniging die ijvert voor kankerbestrijding. Immers, pijnlijke ironie: op vrijdag 10 augustus 2007 overleed Factory-oprichter Wilson, bij wie vorig jaar nierkanker werd vastgesteld, aan een hartaanval op de leeftijd van 57 jaar. Daardoor werd ‘A Factory Night (once again)’ alsnog aan hem opgedragen.

 

Gedurende de hele avond konden we genieten van filmprojecties (zeldzame en onuitgegeven concertfragmenten, clips, interviews), fototentoonstellingen, dj-sets en een afterparty met onder andere Peter Hook (bassist New Order/Joy Division) en Martin Moscrop (A Certain Ratio). Maar er stonden natuurlijk ook concerten op het gevulde programma, om te beginnen dat van singer-songwriter Kevin Hewick. Die wist alvast onze gevoelige snaar te raken door een nummer op te dragen aan Adrian Borland van The Sound, nog zo’n dode held van ons. Voor het overige bracht hij een set met voornamelijk akoestische songs ten gehore, dit in tegenstelling tot de artiesten die na hem het podium zouden betreden.

Een aangename verrassing vonden we Crispy Ambulance, wellicht één van de meest onderschatte groepen bij Factory Records. Dit kwartet splitte al in 1982 maar herenigde zich in 1999 voor een concert in Manchester met bijhorende live-cd, waarop sindsdien nog twee studioalbums volgden. In Plan K zagen we een gedreven musicerende band met een passionele zanger aan het werk, en werden we meedogenloos teruggeflitst naar de oorspronkelijke postpunksound van begin jaren tachtig. Knap optreden.
 

Wist u dat Factory indertijd ook een Belgische band tekende, die met zijn tweede single Calcutta in 1982 zelfs een culthit in Groot-Brittannië scoorde? Inderdaad, we hebben het hier over het Brusselse viertal The Names (voortgekomen uit The Passengers) dat in die periode zowaar een album (‘Swimming’) mocht opnemen met de legendarische producer van Joy Division, Martin Hannett. Ook zij splitten voortijdig, maar op dit ogenblik zouden ze nieuw materiaal aan het voorbereiden zijn. Goed nieuws dus, temeer daar hun concert op de Factory Night voor ons het hoogtepunt van de avond vormde. Naast de Belpopklassieker Calcutta kregen we natuurlijk ook hun andere singles van weleer (Nightshift en het sfeervolle The Astronaut) gepresenteerd, maar ook de andere gespeelde songs overtuigden moeiteloos. Een melancholische mélange van elektronische pop, new en cold wave om van te snoepen.

In feite kon afsluiter Section 25 alleen nog maar tegenvallen na deze hoogvlieger, en dat deden ze ergens ook wel. Deze Engelse formatie werd al in 1977 opgericht door de broers Larry en Vincent Cassidy en kende gedurende haar bestaan menige bezettingswisseling en pauze. Vanaf 2006 treedt de groep weer op en dit jaar kwam zelfs een vijfde album op de markt. In de ondertussen overvolle Plan K grasduinden ze op enigszins chaotische manier door hun repertoire, zowel bestaande uit heftige postpunk, psychedelische rock als hypnotische avant-techno (de clubhit Looking From a Hilltop). De muziek en de vocale prestaties van de nonchalant overkomende zanger konden ons echter amper bekoren, en het was pas toen ze samen met Peter Hook de New Order-klassieker Temptation aanpakten dat er iets als een feestje leek te zullen ontstaan. De band keerde niet eens terug voor een bisnummer, het zegt voldoende. Een beetje een anticlimax voor een overigens erg geslaagde thema-avond.