WASTE - Vooral de eerlijkheid maakt dat dit album verschilt van ons vorige werk

Hard, luid en compromisloos: WASTE dendert als een storm over het podium, maar achter de muur van gitaren en schurende refreinen schuilt veel kwetsbaarheid. Met energieke single Dog House en een live show die festivalweides doet brullen, kroonde de Antwerpse band zich tot winnaar van 'De Nieuwe Lichting' 2026. Een wedstrijd die eerder al carrières lanceerde en nu ook voor WASTE perspectieven biedt. ‘Scream Until It’s Beautiful’ is de titel van de debuutplaat die nog meer deuren zal openen. Als het van frontman Jef Jenaer afhangt zeker.
 

Hoe zou je WASTE in één zin omschrijven voor mensen die nog nooit iets van jullie hebben gehoord?

Jef Jenaer: Hard, maar ook lief (lacht). Ik denk dat we vooral liefhebbers van zware gitaren zeker aanspreken, maar voor mensen die onze live show voor de eerste keer zien, denk ik dat er meer te beleven valt dan enkel harde gitaren. We projecteren onze emotie op het podium en iedereen kan daarbij aansluiten. Alles wat er in het leven gebeurt, komt daarbij aan bod. Ik merk ook dat andere mensen zich daarin herkennen.

On stage balanceert jullie muziek tussen noise en postpunk. Hoe ontstaan die experimentele geluiden die jullie produceren?

Als we beginnen met schrijven in het repetitiehok, is dat allemaal heel intuïtief. We gaan aan de slag en op een gegeven moment slaat er iets aan en denken wij dat het materiaal is om een song mee te maken. We kijken verder dan de klassieke songstructuur. We doen gewoon wat goed voelt. Producer Tim De Gieter heeft dat uitstekend vertaald op de plaat. Ik denk dat hij echt het beste uit ons heeft gehaald in de studio.

‘Scream Until It’s Beautiful’ is een plaat die intenser klinkt dan eerdere releases. Wat maakt dit album zo verschillend van wat jullie al hebben gedaan tot nog toe?

De eerlijkheid vooral. Er gebeuren dingen in ons leven die we niet altijd onder controle hebben en onze muziek is de manier om daarmee om te gaan. Zo komt er soms liefde en leed aan te pas. Ik denk dat die plaat dat perfect reflecteert. We zijn mensen die met passie leven en de luisteraar kan daar in onze muziek niet aan ontsnappen.

Jullie thema's zijn vrij divers: mentale gezondheid, zelfacceptatie, maatschappelijke druk. Hoe verwerk je die thema's in jullie teksten?

‘Scream Until It’s Beautiful’ betekent voor ons dansen tot je erbij neervalt, terug recht kruipen en blijven gaan. Dat is de boodschap. Hoe hard het leven soms is, hoe lief het ook soms kan zijn. Gewoon blijven gaan en een keer goed doorschreeuwen. Voor ons helpt dat alleszins. Zo kan de muziek zijn therapeutisch werk doen. Dat valt ons ook op, als mensen naar ons toe komen na de show. Het zijn unieke momenten waarop we kunnen delen en dat werkt evenzeer therapeutisch.

Is muziek de ideale manier om de "troubles" in je hoofd kwijt te raken?

Zeker en vast. Ook al gaan onze lyrics vaak over zware thema's, het kan ook luchtiger gebracht worden. Je moet daar dus een beetje doorkijken, door dat lawaai. Het hoeft niet altijd depressief en donker te zijn. Humor en zelfspot spelen ook een belangrijke rol in onze muziek. Als ik naar een moeilijke periode terugkijk en daar dus niet meer insta en vanop een afstand terugblik, kan dat bijna komisch worden. Als je die nare periode achter je neerlegt, terug de moed vindt en er wat tijd laat overheen gaan, kijk je terug naar die periode waarin je zo diep zat en soms wordt dat bijna een komische film. Alles is zo vergankelijk. Het is soms belachelijk hoe zot we zelf ons kopje kunnen maken.

Je staat bekend om extreem energieke live shows. Wat gaat er door je heen als het publiek volledig los gaat?

Ik ervaar dan een groot gevoel van samenhorigheid. De emoties gieren dan door mijn lijf. Ik denk dat het niet veel verschilt van mijn techno-leven, bij wijze van spreken. Tijdens een show onlangs stond de zaal redelijk vol. Er werd gedanst en gemosht. Op een gegeven moment raakte iemand mij aan met haar handen. Ik zat zo in de zone met mijn ogen toe, maar toch voelde ik dat. Ik keek naar boven en dacht: wat is hier aan de hand? Het meisje was gewoon helemaal mee in de set, licht gehypnotiseerd, al  ging ze er misschien wel een beetje over. Op een gegeven moment laat al je emoties los, zo kader ik haar gedrag. Dat was even een raar momentje. Op het volgende concert stonden we veilig in een soort hondenkooi op het podium. Daar konden de mensen dan hun energie op kwijt (lacht).

Door wie word je zelf muzikaal beïnvloed?

Voor mij zitten er bij WASTE veel invloeden in van Raketkanon, Kapitan Korsakov en The GuruGuru. De energie van al die bands vind ik echt geniaal. Die projecteer ik ook op mijn band. Energie is zeker de rode draad, als het gaat om muziek. Dat is bij WASTE niet anders.

Dog House is een van jullie bekendste nummers dat jullie veel erkenning gebracht en ook bekendheid opgeleverd heeft. Verwachtte je zelf dat het nummer zoveel impact zou hebben?

Toen we het nummer schreven, waren we ervan overtuigd dat het een beetje een atypisch nummer voor onze plaat zou zijn. Aan de andere kant wisten we zeker dat de song zou werken bij een breder publiek. Alles bij elkaar past Dog House zeker in het plaatje, al groeide het ondertussen uit tot een soort meezinger die mensen tot bewegen aanzet. Het is een radionummer, maar ook duidelijk een festivalnummer. Dat hebben we ook gemerkt tijdens 'De Nieuwe Lichting'. Dat had daar echt zijn impact. Onze energie zorgde ervoor dat mensen gewoon begonnen te dansen en mee te brullen.

Wat wil je dat mensen meenemen na het beluisteren van ‘Scream Until It’s Beautiful’?

Dat ze zich erin herkennen en dat ze weten dat ze deel zijn van iets dat nooit bedoeld was om perfect te zijn. De plaat is voor al wie zegt dat alles ok is, maar ook voor wie ’s nachts wakker ligt, twijfelt, kwaad wordt of blijft doorgaan ondanks alles. Door de gebreken wordt het echt. Ik hoop dat mensen samen met ons dat licht vinden in de muziek.

WASTE stelt de debuutplaat voor in Trix Antwerpen op 28 maart en is ook te zien op het Doolhof Festival in Gent op 11 april.