Valerie And The Rain - #WeekVanDeBelgischeMuziek26 - Wat je altijd al wilde weten...

Uiteraard konden wij niet zomaar voorbij aan de Week Van De Belgische Muziek. Dus staken wij de koppen bij elkaar en gingen we op zoek naar enkele rake vragen voor een keur aan bekende of minder bekende Belgische bands en artiesten. Klaar voor even onverwachte antwoorden?

Als Nicolas Mortelmans je vraagt om mee te spelen en je je plaat mag uitbrengen op diens label, dan kan je er prat op gaan dat Valerie And The Rain niet meteen doorsnee muziek maakt. Ze koppelt dan ook folk aan klassiek en hedendaags en vindt inspiratie in Joni Mitchell en Bach. En ze heeft iets te vertellen. 

 

Kan je één nummer in je catalogus aanstippen waar je heel trots op bent en dat je eigenlijk een beetje miskend vindt? Een B-kantje, een geflopte single, een demo die nooit werd uitgebracht.

Ik ben ontzettend trots op Tricky Thing, dat nog uitgebracht moet worden op de eerste plaat. Het is een song vol “schurende secundes”, zoals mijn compositie-leraar Frank Nuyts het ooit benoemde toen hij naar me kwam luisteren. Ik schreef het in mijn vroege twintiger jaren, net na mijn Canada-trip. Ik weet dat het minder toegankelijk is, maar ik hou zó van die wereld. We eindigen de plaat met dit nummer en ik ben er echt ontzettend fier op.

Wat was jouw vreemdste optreden?

Ik had Nicolas Mortelmans en Thomas Jillings uitgenodigd voor een impro-concert in de Sint-Paulus-Kerk in Antwerpen. Het concert werd live gestreamd zonder één toeschouwer die fysiek ter plaatse was. Dat was tijdens de coronaperiode. Er waren honderden kijkers die achter een scherm luisterden maar, die kon je natuurlijk helemaal niet zien.

Ik hou er net zo van om voor mensen te zingen, hen te voelen in de ruimte, de dynamiek van een publiek te beleven en uit te wisselen met de luisteraars. Dat is voor mij een heel belangrijk en groot deel van de ervaring van optreden.

Hoe ben je bij je bandnaam uitgekomen? Was dat meteen jouw keuze? Hoe zit dat precies?

Nadat ik mijn soloplaat met Felix heb opgenomen, is er spontaan een band rond mij ontstaan met muzikanten uit Cornwall en België. Onze eerste repetitie was een weekend in een afgelegen landhuis in Wales. Tussen ontzettend oude bomen, een glooiend heuvellandschap en vele, vele schapen. Geen bereik. Pure stilte. Alleen wij, onze instrumenten en de tijd om door mijn songs te gaan. Dat was pure magie.

Daarvoor speelde ik onder mijn naam, Valerie Van Roey. Maar in de UK, waar ik al verschillende keren op het podium mocht staan, bleek dat toch een moeilijke naam om uit te spreken. Het leuke is dat de muzikanten uit Cornwall dat weekend in Wales met de naam Valerie And The Rain aankwamen. Ik nam het meteen aan als een mooi cadeau.

Heb je een relikwie waar je erg aan gehecht bent (een instrument waar je iets mee hebt, een poster of concertticket van je eerste of een specifiek optreden, ...)?

Toen ik enkele jaren geleden besloot om voluit voor muziek te gaan, vond ik mama's oude Spaanse gitaar uit haar kindertijd terug. Ik nam die mee naar Zuid-Frankrijk voor de opnameweek met Felix, en het bleek een heel goed instrument te zijn. De warme en volle klank van die oude akoestische gitaar hoor je doorheen mijn hele plaat. Ik vind het dan ook heel fijn om live met dit kostbare instrument te spelen, als ik ga optreden.

Primeur?

Mijn debuutplaat 'your name' komt uit op 5 maart bij Mokuhi Sonorities. We brengen de plaat met full band, samen met de muzikanten uit Cornwall en België, in vier heel fijne zalen. De tickets gaan snel!

19 maart, Theatergarage, Borgerhout (laatste tickets!)
20 maart, Roma amoR, Antwerpen - SOLD OUT!
21 maart, Bij' de Vieze Gasten, Gent
27 maart, The Acorn Theatre, Penzance (UK)

Foto: Selina De Maeyer