Marble Sounds - Platen maken geeft meteen weer zuurstof om vooruit te denken
Vorige lente bracht Marble Sounds het alom geprezen album 'Core Memory' uit. Nauwelijks een jaar later verschijnt de ep 'More Memory', met vijf volwaardige nummers, die tijdens het 'Core Memory'-proces nog niet af waren. Pieter Van Dessel, het creatieve brein achter Marble Sounds, vertelt over zijn inspiratiebronnen, de typische melancholische klank, en hoe zijn werk voor soundtracks en samenwerkingen het creatieve proces beïnvloedt. De komende maanden gaat Marble Sounds naar de culturele centra. Gaat dat zien!
'More Memory' is geen B-kantjesplaat, maar een volwaardige ep. Wanneer wist je dat die vijf nummers een nieuwe plaat van Marble Sounds moesten worden?
Pieter Van Dessel: In elke song van 'More Memory' zit iets waar ik echt fier op ben. Alleen pasten ze niet helemaal op 'Core Memory'. Ze zijn dus gebundeld, omdat ze uiteindelijk niet op die plaat terechtkonden. Op tekstueel vlak vertellen ze niet per se één duidelijk verhaal, maar dat was bij 'Core Memory' eigenlijk ook niet echt het geval. Maar muzikaal vormen 'Core Memory' en 'More Memory' voor mij wel degelijk een geheel. Het voelt voor mij als hetzelfde hoofdstuk. De titel verschilt maar één letter. Dus ik wilde heel bewust die link leggen. Ze horen samen, in dezelfde wereld. Ik schrijf gewoon meer dan ik op één plaat kwijt kan.
Je zou ook een album met veertien nummers kunnen uitbrengen.
Ik hou van relatief korte platen en ben geen fan van dubbel-lp's. Als je vijftig minuten over vier vinyl-kanten moet spreiden, vind ik dat persoonlijk een beetje vervelend. Dat klinkt misschien enigszins neurotisch, maar ik hou gewoon van albums van rond de veertig minuten. Ik had voor 'Core Memory' een A- en een B-kant, maar ik had meer geschreven dan uiteindelijk op de plaat belandde. Die andere songs wilde ik ook uitbrengen. Sommigen waren zelfs nog niet helemaal af, toen 'Core Memory' verscheen, maar dat hield me niet tegen.
De nummers blijven heel vlot uit je pen vloeien. Deze ep volgde vrij snel na de vorige. Heb je de indruk dat de muze je nog altijd goed gezind is?
Ik denk dat veel muzikanten dat wel herkennen: op het moment dat je promo doet voor een album, zit je met je hoofd eigenlijk al bij het volgende. Die plaat is dan al een tijdje af. Dus mentaal ben je alweer verder. Zo voelt het nu ook. Ik zit al bij een nieuw hoofdstuk, echt een nieuw hoofdstuk. Iets helemaal anders. Weg van de synthesizers en de eighties-invloeden. Dat hoofdstuk heb ik afgesloten en mijn hoofd kan weer verder. Ik ben vooral blij dat ik die drive nog voel, dat de inspiratie blijft komen. Ik mag absoluut niet klagen. Platen maken geeft meteen weer zuurstof om vooruit te denken. Zolang het blijft stromen zoals nu, volg ik dat gewoon.
Get It Now blijkt één van je favoriete teksten te zijn. Wat maakt die lyrics zo bijzonder?
Die song gaat over de talloze schijnbare paradoxen in het leven: "There is beauty in a flaw and injustice in our laws". Die tegenstellingen houden me vaak bezig en ik ben blij met hoe die tekst eruit is gerold. Undebated is ook zo'n nummer dat er voor mij uit springt. Het straalt een zekere durf en kwetsbaarheid uit. Misschien was het onbewust wel belangrijk om de ep met die song te laten eindigen. Onze laatste platen eindigen met een euforisch hoogtepunt. A Place To Call Mine op 'Core Memory'' had bijvoorbeeld één van de meest euforische outro's die we ooit hebben gemaakt. Undebated heeft ook iets van dat gevoel in zich. Ik ben daar niet berekend mee bezig geweest, maar blijkbaar hou ik wel vast aan dat uitbundige einde. We eindigen graag op een high (lacht).
De single When The Cool Kids Ruled is een nummer dat teruggaat naar je lagere school. Is nostalgie een belangrijke bron van inspiratie?
Toch wel. Ik heb het gevoel dat ik dat thema nog maar gedeeltelijk heb uitgediept. 'Core Memory' klonk muzikaal al nostalgisch, en bij When The Cool Kids Ruled leeft de tekst ook sterk in het verleden. Misschien heeft het te maken met ouder worden of met het feit dat je bepaalde dingen in je leven anders begint te bekijken. Ik voel wel dat die tijd, dat verleden, een blijvende inspiratiebron is. Voor mij is nostalgie geen eindpunt, maar eerder een tussenstop richting iets nieuws. Een soort aanloop naar de volgende plaat. Ik ben iemand die graag vooruitkijkt, plannen maakt en nieuwe muziek ontdekt. Tegelijk wentel ik me ook al eens graag in het verleden. Met When The Cool Kids Ruled heb ik het gevoel dat ik die nostalgische kaart nog iets nadrukkelijker trek. Niet om stil te blijven staan, maar om van daaruit weer verder te bouwen.
Muzikaal is de band volop in beweging. Hoe bewaak je die typische Marble Sounds-klank bij alle nummers die je maakt?
Het lijkt haast onvermijdelijk. Ik hoef daar eigenlijk niets voor te doen. Het gebeurt dat ik denk een punchy rocksong uitgebracht te hebben, maar dan krijg ik feedback van mensen die het lekker melancholisch vinden (lacht). Het is vooral hoe anderen het waarnemen. Mijn muziek blijft toch altijd een beetje melancholisch en droevig, ook al doe ik daar niet bewust mijn best voor. Ik denk dat de manier waarop ik zing dat gevoel automatisch vastlegt. Ik heb geen idee waarom, maar ik hoef er ook niet over te waken. Het lijkt gewoon iets dat vanzelf in de muziek zit, alsof het een natuurlijk onderdeel van Marble Sounds is.
Je maakte ook de soundtrack van de uitstekende reeks 'How To Kill Your Sister'. Wat leer je daaruit dat je meeneemt naar de muziek die je maakt voor je band?
Ik heb het gevoel dat er een soort kruisbestuiving is tussen alles wat ik maak. Wat ik leer bij Marble Sounds, neem ik mee naar de soundtracks. Omgekeerd gebeurt dat ook. Soms switchen ideeën: wat oorspronkelijk voor Marble Sounds bedoeld was, belandt ongebruikt in een schuif en uiteindelijk kan hetzelfde idee weer opduiken in een soundtrack. Het is ook al voorgekomen dat een gesneuveld idee voor een soundtrack uiteindelijk alsnog een nummer wordt voor Marble Sounds. Die beïnvloeding heeft voor mij iets natuurlijks. Werken met beeld vraagt vaak om een soundtrack met een identiteit. Daaruit leer ik ook bij Marble Sounds: hoe geef je een plaat een muzikaal verhaal? Ik voel dat onze laatste albums meer een eigen smoel hebben. Elke nieuwe release beïnvloedt op subtiele manieren de klanken van onze vorige plaat. Dat is precies wat ik van het werken aan soundtracks heb geleerd: hoe je een consistente, herkenbare identiteit kunt creëren, terwijl je toch nieuwe ideeën laat doorstromen.
Ook je samenwerking met Meskerem Mees viel op de voorbije maanden. Komt er nog meer in die richting?
Ik heb inderdaad een paar leuke samenwerkingen mogen doen. Zo heb ik gewerkt met Lennert Coorevits van Compact Disc Dummies. Samen maakten we Albatros in 2020, en vijf jaar later volgde een samenwerking met Meskerem. Dat zijn mensen die een stuk jonger zijn en barsten van talent. Meskerem was echt superinspirerend, een heel grote inspiratiebron voor mij. Als er nog zulke kansen op mijn pad komen, zal ik daar ontzettend dankbaar voor zijn. Over het algemeen werk ik graag alleen, maar ik ervaar dat ik even graag met zulke talentvolle mensen op pad ga. Het geeft een nieuwe dimensie aan een idee en kan het meteen naar een ander niveau tillen.
Jullie trekken de komende maanden naar de culturele centra. Is dat anders spelen voor jullie dan outdoor? Komt jullie muziek daar beter tot zijn recht?
Er leeft toch een klein misverstand rond onze band. Vaak denkt men dat wij vooral op kleine, intimistische plekken spelen. Eigenlijk hebben we ook euforische nummers in ons repertoire. Tussen de trage en intieme songs zitten zeker ook "groot klinkende" liedjes, die gemakkelijk een festivalterrein kunnen vullen. Het spelen in culturele centra was wel een leerproces. In 2009 speelden we als supportact van Isbells en was het zoeken. Het voelde soms een beetje klinisch: door de spotlights lijk je voor een zwart gat te spelen en je hoort minder directe feedback van het publiek. Als je van cafés en kleine clubs komt, is dat een aanpassing. In een café voel je meteen of ze mee zijn, maar in een cultureel centrum moet je dat leren lezen. Maar dat waren onze eerste stappen vijftien jaar geleden. Gelukkig zijn we daar snel in gegroeid en nu voelen we ons thuis op die podia. We passen ons aan de omstandigheden aan. Ik doe ze allebei graag. Ik heb fijne herinneringen aan zowel intiemere zalen als festivals. Dat gevoel van energie en verbinding kan je op beide plekken neerzetten.
Marble Sounds speelt de komende maanden in Keerbergen, Ternat, Wervik, Maasmechelen, Zandvoorde, Merelbeke, Dendermonde, Roeselare, Geel, Ieper, Zottegem en Strombeek.