Shy Dog

Na jaren van experimenteren met Borokov Borokov zoekt Noah Melis met Shy Dog nog nadrukkelijker de grens op tussen schoonheid en ontregeling. Op debuutalbum ‘Classic Rock Bottom Move’ klinkt muziek niet als een bestemming, maar als een proces van verdwalen, botsen en weer rechtkrabbelen. Piano’s, houtblazers en losgeslagen percussie trekken de luisteraar mee door een wereld waarin herinneringen verschuiven als zand en zekerheden langzaam afbrokkelen. Een gesprek over schoonheid als valstrik, de aantrekkingskracht van chaos en waarom ‘Classic Rock Bottom Move’ vooral een plaat is over blijven bewegen.

‘Classic Rock Bottom Move’ voelt aan als een plaat over verlies van controle en het leren omgaan daarmee. Was dit album voor jou een vorm van verwerking of eerder een zoektocht op dat vlak?

Noah Melis: Er werd al lang aan die plaat gewerkt. Nummers ontstaan vooral vanuit plezier in het schrijven, nooit echt met het doel om een album te maken. Gaandeweg sluipt daar betekenis en samenhang in, tot alles plots bij elkaar lijkt te passen. Tegelijk gebeurden er ook dingen in het leven waardoor de teksten steeds meer één geheel begonnen te vormen. Dat gaf uiteindelijk ook extra motivatie om alles af te werken, want op vlak van eigen muziek ben ik vaak nogal een luie afwerker. Het klinkt misschien therapeutisch, als ik het zo benoem, maar dat aspect speelde zeker mee. Tegen de tijd dat de studio-opnames begonnen, lagen die moeilijke maanden alweer achter me. Daardoor ontstond plots het gevoel dat de plaat misschien niet langer uitsluitend over dat dieptepunt hoefde te gaan. Sommige teksten werden letterlijk vijf minuten voor de zangopnames nog volledig herschreven, heel radicaal zelfs. De plaat gaat nog altijd over verlies, maar de teksten zijn mee geëvolueerd met waar ik op dat moment zelf stond.

De titel ‘Classic Rock Bottom Move’ klinkt tegelijkertijd dramatisch en ook een beetje ironisch. Wanneer besefte je dat die perfect zou zijn voor de plaat?

Tijdens die voornoemde moeilijke periode stelde een goede vriendin voor om samen naar Italië te trekken. Even afstand nemen, even bezinnen. Daar werd ook mijn haar geblondeerd. Een foto daarvan belandde in de groepschat van Borokov Borokov, waarop Boris, mijn bandlid, simpelweg antwoordde: “Classic Rock Bottom Move.” Die woorden sprongen er meteen uit. Alles zat daarin vervat: het dramatische, het grappige en ook die vorm van zelfrelativering. Vanaf dat moment voelde het meteen als de juiste titel. Eigenlijk was die titel dus gewoon een cadeau.

Water, stranden, herinneringen en beweging zijn thema’s die constant terugkeren in de teksten. Zijn dat beelden die spontaan opdoken of zat er een bewuste symboliek achter?

Dat komt vooral voort uit beleving: echt op die stranden gezeten hebben, echt daar geweest zijn. De zee is altijd een therapeutische plek geweest. Mijn grootvader was visser en bijna elke zomer uit mijn kindertijd speelde zich af aan zee. Daardoor is die omgeving een soort thuishaven geworden, misschien zelfs de enige plek waar volledige rust mogelijk voelt. Er zit daar ook iets instinctiefs in. Ooit las ik dat mensen zich veilig voelen bij een brede horizon, omdat gevaar van ver zichtbaar wordt. De zee is natuurlijk de meest eindeloze horizon die je je kunt voorstellen. Misschien verklaart dat iets, misschien ben ik gewoon graag aan zee, maar voor mij blijft het een plek die sterk verbonden is met rust en verwerking.

Muzikaal balanceert het album ook voortdurend tussen intimiteit en vervreemding. Hoe belangrijk was sfeer tegenover die klassieke songwriting tijdens het maken van de nummers?

Er werd constant muziek gedraaid in mijn ouderlijk huis. The Beatles bijvoorbeeld. Mijn moeder zette soms een nummer op en vroeg me dan wie van de vier het zong, bijna als een soort ondervraging. Ik heb nooit echt muziekles gevolgd, maar wanneer je jarenlang ondergedompeld wordt in een bepaald genre, kruipt dat vanzelf onder je huid. Tegelijk heb ik ook een grote fascinatie voor muziek die net het tegenovergestelde probeert te doen van klassieke songwriting. Mijn eigen muziek balanceert ergens tussen die twee uitersten. Misschien zit er ook gewoon een klein rebels kantje in het loslaten van traditionele structuren.

Je werkte voor het eerst in een volledig professionele studio-omgeving. Wat veranderde dat concreet aan de manier van werken van Shy Dog?

Eigenlijk veranderde alles. Vroeger gebeurde bijna alles thuis of werden studio’s pas ingeschakeld wanneer de opnames al grotendeels afgewerkt waren. Wat doorgaans als demo’s wordt omschreven, voelt voor mij meestal al als een definitief product. Ik heb weinig geloof in demo’s als tussenfase. Een opname is vooral een momentopname. En precies daarin zit de waarde. Het idee om iets nadien zo exact mogelijk te reconstrueren voelt minder interessant dan het behouden van die oorspronkelijke rauwheid. De stap naar een professionele studio veranderde ook de blik op de muziek volledig.

Daarnaast werd er intensief samengewerkt met andere muzikanten. Zij vertrokken vanuit bestaande partijen, maar voegden tegelijk hun eigen interpretatie toe. Net daarin zit de schoonheid van samenwerken: ik vraag iemand omdat er bewondering is voor hun manier van spelen. Dus moet er ook ruimte zijn om iets van zichzelf in die muziek te kunnen leggen. Daardoor transformeren nummers vanzelf naar iets nieuws. Het resultaat voelt nog altijd herkenbaar en persoonlijk, maar bevat tegelijk elementen die technisch of muzikaal nooit alleen gerealiseerd hadden kunnen worden. Virtuositeit is nooit mijn uitgangspunt geweest, maar samenwerken met sterke muzikanten geeft ideeën wel een veel rijkere vorm. Daarom voelt dit ook als de meest frisse plaat die ik tot nu toe gemaakt heb.

Er zit veel kwetsbaarheid in de nummers, maar tegelijkertijd ook humor en zelfs absurditeit. Hoe belangrijk is die balans voor jou om zware thema’s verteerbaar te maken voor luisteraars?

Van nature ben ik een enorm sarcastisch persoon, maar tegelijk ook behoorlijk melancholisch. Humor is daardoor een essentiële manier geworden om met moeilijke dingen om te gaan. Zonder relativering kan alles snel loodzwaar aanvoelen. Kunnen lachen met jezelf maakt veel draaglijker, zeker wanneer die melancholie altijd ergens aanwezig blijft. Er zijn al te veel mensen verloren gegaan aan die zwaarte, en net dat werkt motiverend om niet in dezelfde stilstand terecht te komen. Humor houdt dingen in beweging. De wereld maakt het soms al moeilijk genoeg. Dus het vermogen om zelfs met donkere onderwerpen te kunnen lachen voelt bijna noodzakelijk.

Je bent ook nog actief met Borokov Borokov natuurlijk. Wat kan Shy Dog muzikaal of emotioneel vertellen dat niet past binnen jouw andere project?

Shy Dog is lang een heel persoonlijk verwerkingsproces geweest, iets wat vooral voor mezelf bestond. Pas recent kwam daar verandering in. Met het laatste album van Borokov Borokov groeide ook het gevoel om af en toe een beetje afstand te nemen van dansmuziek. Daardoor beginnen beide projecten vandaag steeds meer in elkaar over te vloeien voor mij. Op de nieuwe plaat van Borokov Borokov staan nummers, die evengoed binnen Shy Dog hadden kunnen passen, en omgekeerd. Sommige luisteraars zeggen zelfs dat bepaalde tracks nauwelijks nog van elkaar te onderscheiden zijn. Het grootste verschil zit vandaag vooral in de klankkleur. Shy Dog klinkt organischer, met meer akoestische instrumenten en een andere benadering van textuur. Daarnaast blijft ook de dynamiek van Borokov Borokov als duo een bepalend element. Maar die strikte scheiding tussen beide projecten is veel minder duidelijk geworden dan vroeger. Waar vroeger meteen duidelijk was welk idee bij welk project hoorde, ontstaat die keuze nu veel collectiever, samen met de mensen rondom het project.