David Poltrock - De beste manier om dit album te eren, is door er ons eigen ding van te maken.

The Spirit Of Talk Talk is een muzikaal eerbetoon aan Talk Talk, Mark Hollis en het baanbrekende album ‘Spirit of Eden’. De cd uit 1987 werd een introspectief en spiritueel album dat jazz, ambient en stilte combineert. Hoewel het aanvankelijk flopte, groeide het later uit tot een van de meest invloedrijke albums ooit. Talk Talk-fans als Stefanie Callebaut, Lennert Coorevits en Ruben Block werden door David Poltrock samengebracht om de plaat integraal live te spelen, aangevuld met de klassiekers van de band. We hadden een fijne babbel met de toetsenist van De Mens.

Waarom kozen jullie precies voor dit album van Talk Talk?

David Poltrock: We waren in 2020 al op zoek naar een manier om de eerste sterfdatum van Mark Hollis te herdenken. Dat idee ontstond enkele jaren geleden bij de mensen van 30CC in Leuven, Danny Theuwis en mezelf. Danny wist dat ik een grote fan ben van Talk Talk, en stelde voor of ik dat project niet op mij wou nemen. Ik heb toen een poging gedaan, maar op korte termijn bleek het moeilijk om een sterke cast van gemotiveerde muzikanten samen te brengen. Het idee bleef daardoor een tijdlang sluimeren.

Vorig jaar hebben we uiteindelijk de knoop doorgehakt en besloten om het project dit jaar te realiseren. We brachten een groep muzikanten samen, vrienden van mij waarvan ik weet dat ze grote Talk Talk-fans zijn, om heel concreet aan de slag te gaan met het album ‘Spirit Of Eden’.

Waarom steekt 'Spirit of Eden' er voor jullie bovenuit?

Gewoon omdat het een geweldige plaat is. Ik bleek altijd al een groot Talk Talk-fan, al was ‘Spirit Of Eden’ altijd een beetje aan mijn aandacht ontsnapt; ik was meer fan van ‘The Colour Of Spring’ en ‘It's My Life’. Zo'n tien jaar geleden ben ik echter opnieuw naar ‘Spirit Of Eden’ gaan luisteren, en was ik totaal verbluft door hoe indrukwekkend dat album eigenlijk is. Dat gevoel is altijd blijven sluimeren en zo ontstond het idee om er iets mee te doen. Nu is het eindelijk zover.

Je hebt heel mooi volk rond jou verzameld. Hoe heb je die groep gekozen?

Ik wilde allereerst mensen betrekken die fan zijn van het album en van de band. De muzikanten die ik heb geselecteerd zijn mensen waarvan ik wist of vermoedde dat ze een affiniteit hebben met Talk Talk. Daarnaast vond ik het ook belangrijk dat het project niet simpelweg een klakkeloos naspelen van ‘Spirit Of Eden’ zou worden. Die plaat is niet zomaar in een paar dagen gemaakt; oorspronkelijk heeft het een jaar aan intensief werk gekost. Het zou dan ook respectloos zijn om te proberen het gewoon letterlijk te reproduceren, bovendien is het door de vele lagen nauwelijks na te bootsen. Daarom hebben we ervoor gekozen er onze eigen draai aan te geven en hebben we muzikanten uit verschillende disciplines samengebracht. 

Geoffrey Burton en Joachim Badenhorst brengen een experimentele invalshoek mee, terwijl popmuzikanten zoals Ewan Vernal en Isolde Lasoen een andere dimensie toevoegen. Alle nummers moeten worden gezongen, niet om de stem van Mark Hollis exact na te bootsen, maar om eenzelfde intensiteit en emotionele impact te creëren. Voor deze aanpak heb ik uiteindelijk ook Ruben Block, Lennert Coorevits en Stefanie Callebaut erbij betrokken.

Mogen we zeggen dat Spirit of Eden een atypisch Talk Talk-album is, als je dat vergelijkt met de rest van hun oeuvre?

Ik heb me verdiept in de biografie van de groep en van Mark Hollis zelf, en ik denk dat het eigenlijk omgekeerd is: het werk dat wij allemaal kennen, zoals Such A Shame, Life's What You Make It en It's My Life, zijn misschien eerder de atypische Talk Talk-songs. Talk Talk was eigenlijk altijd bedoeld om te klinken zoals het later deed op ‘Spirit Of Eden’ en ‘Laughing Stock’, de platen die daarna kwamen. Dat was de muziek die Mark Hollis altijd had willen maken. De platen die eraan voorafgingen waren een zoektocht om dat doel te bereiken. Toen kon hij het nog niet volledig realiseren omdat hij zich niet door de juiste mensen had omringd, nog jong en minder ervaren was. ‘Spirit Of Eden’ is uiteindelijk de plaat die hij altijd heeft willen maken.

De nummers komen zeer introspectief en spiritueel over.

Dat was precies de sfeer waar Mark Hollis naartoe wilde: vrij en los van commerciële verwachtingen. Hij heeft zich nooit willen associëren met een bepaalde stijl of stroming. In het begin van zijn carrière werd hij vaak vergeleken met New Romantic-groepen zoals Duran Duran en Howard Jones, maar daar verzette hij zich altijd tegen. In die periode luisterde hij vooral naar Debussy, Bartók en John Coltrane, die eigenlijk zijn echte invloeden waren. Destijds had hij echter niet het doel en waarschijnlijk ook niet het budget, om die ideeën volledig te verwezenlijken.

Met ‘The Colour Of Spring’ had hij een enorm succesvol album gemaakt dat miljoenen platen verkocht, waardoor hij nu wel de tijd, studiotijd en ruimte voor experiment had om ‘Spirit Of Eden’ te realiseren. Daarna volgde nog ‘Laughing Stock’ en een kleine soloplaat, waarna hij zich volledig terugtrok uit de muziek. Voor hem vertelde dat traject eigenlijk zijn verhaal: de eerdere popmuziek was niet de norm voor hem, al waardeerde hij die nummers zelf wel. Voor hem vormde het waarschijnlijk een voorbereiding om later de meesterlijke plaat ‘Spirit Of Eden’ te maken.

Er staan zes nummers op dat album. Het zijn allemaal lange nummers, van minstens vijf minuten. Heb jij zelf een favoriete song op het album?

Niet echt.  Voor mij is het een plaat die je echt als geheel moet ervaren.  I Believe In You is natuurlijk een fantastisch nummer en het meest poppy van het album, maar alle tracks zijn even indrukwekkend. Desire, Rainbow en de andere songs zijn stuk voor stuk geweldige composities. Voor mij ligt de kracht van het album juist in het geheel, dat is ook hoe we het willen bewerken en interpreteren. 

Hollis besliste destijds om het album niet live te gaan spelen om de persoonlijke sfeer rond het album te bewaren. Jullie gaan dat wel doen. Hoe gaan jullie dat proberen?

Wellicht had Hollis dit project zelf nooit goedgekeurd. Hij was altijd heel beschermend over de uitvoering van zijn muziek, en heeft bijvoorbeeld geweigerd dat zijn muziek in zijn eigen documentaire werd gebruikt. Ons project gaan we daarom op een andere manier aanpakken. We proberen de plaat niet letterlijk na te spelen. We beginnen vanuit het DNA van de songs, en geven ze vervolgens vorm op een zeer improvisatorische manier. Daarbij hebben we bewust weinig repetitietijd ingepland, zodat er veel ruimte blijft voor spontane interpretatie. Op die manier kunnen we volgens mij het album het beste recht doen. We willen de prachtige melodieën en harmonieën absoluut behouden, maar verder onze eigen invulling geven.

Toen Spirit of Eden oorspronkelijk tot stand kwam, werd er enorm veel opgenomen met heel veel muzikanten en ensembles. Veel materiaal werd later verwijderd omdat Mark Hollis niet tevreden was. Ze werkten er een jaar aan, elke dag behalve in het weekend. Ze namen nauwelijks een vrije dag. Het zou dus wat arrogant zijn om te denken dat wij dat hier in Vlaanderen zomaar even kunnen reproduceren. De beste manier om het album te eren, is door er ons eigen ding van te maken en zo de kracht van ons als muzikanten en zangers te vergroten, gebaseerd op de briljante songs van Hollis.

Op de live concerten gaan jullie ook wat hits spelen van Talk Talk, los van het album.

We zijn zelf ook allemaal grote fans van de popnummers uit de vroegere platen, al geven we daar misschien persoonlijk iets minder prioriteit aan. Toch weten we dat er in het publiek zeker mensen zullen zijn die Life's What You Make It en Such A Shame willen horen, daar is natuurlijk niets mis mee. Daarom zorgen we ook voor die herkenbaarheid; we willen niemand wegjagen met een onbeluisterbare uitvoering. Het doel is juist om er een prachtige, toegankelijke en indrukwekkende voorstelling van te maken.

Heb jij de smaak te pakken? Zijn er nog meer bekende albums die op je verlanglijst staan om ook nog eens op die manier aan te pakken?

Dat is een hele goeie vraag (lacht). Ik ben dankbaar dat ik van 30CC de kans gekregen heb om dit mooie album met zo'n mooie groep mensen naar het podium te brengen, maar ik vermoed dat ik me de volgende jaren toch vooral op De Mens en op mijn soloproject Poltrock zal focussen. 

Na een try-out op 20 februari in Heist-op-den-Berg volgen concerten in Leuven (25 februari), Hasselt (26 februari), Turnhout (27 februari), Zottegem (28 februari), Brugge (3 maart) en Gent (4 maart)