Astodan - #WeekVanDeBelgischeMuziek26 - Wat je altijd al wilde weten...

Uiteraard konden wij niet zomaar voorbij aan de Week Van De Belgische Muziek. Dus staken wij de koppen bij elkaar en gingen we op zoek naar enkele rake vragen voor een keur aan bekende of minder bekende Belgische bands en artiesten. Klaar voor even onverwachte antwoorden? 

Astodan zorgde voor één van onze hoogtepunten van 2025 met ‘Dirges’, een intens, beklemmend en beklijvend album, waarop de gekende ingrediënten van de groepssound – de melancholische sfeer, de melodieuze grandeur, de afwisseling van ingehouden of ronduit mooie passages en forse (bas)gitaren – beter dan ooit in elkaar passen. Een ander hoogtepunt van 2025, was ongetwijfeld hun optreden op het Can Festival in China, in oktober.

Kunnen jullie één nummer in jullie catalogus aanstippen, iets waar jullie heel trots op zijn, maar dat eigenlijk toch een beetje miskend is? Dat kan een B-kantje zijn, een geflopte single, een demo, die nooit werd uitgebracht…

Tim Moens (gitaar): For Love, For Loss, For Life, For Death. Ondanks de draaitijd op Duyster en een livesessievideo is het toch een nummer dat een beetje onder de radar is gebleven.

Wat was jullie vreemdste optreden?

De dag nadat we in 2018 op het Bergmal Festival in Zürich speelden, moesten we een soort living room concert geven in een kraakpand ergens in Zwitserland. Er hing enorm veel stof in de lucht, en net op het moment dat ik alleen de aanloop inzet naar de uitbraak van New Life,  begin ik zo hard te hoesten dat ik in plaats van het hele stuk “up te f*cken” ook effectief moest stoppen met spelen. Het is dan ook nog lang op shows meegegaan dat er altijd wel iemand van de band “hoestte” toen ik dit stuk moest spelen.

Hoe zijn jullie bij jullie bandnaam uitgekomen?

Ik speelde met het idee van verschillende religies en de begrafenisrituelen die daarbij horen. Na wat opzoekingswerk kwam ik uit bij de Zoroastriërs en hun zogenaamde “tower burials”. De put in het midden van zo’n toren, waar de beenderen verzameld worden, heet in het Perzisch Astodan, letterlijk vertaald: plaats voor botten.

Was dat meteen jullie keuze?

Ja, ik was toen samen met Tom (bas) op weg naar een show van 65daysofstatic in de Botanique. Ik had de nummers voor de eerste ep en het full album eigenlijk al klaar, maar we waren de band nog aan het samenstellen. Toen viel alles wel echt op zijn plaats.

Welke Belgische plaat van vóór je geboorte had je graag zelf gemaakt?

Eigenlijk niets van vóór mijn geboorte, maar wel van erna: ‘Mardi Gras Of The Sypia’ van The Sedan Vault.

Waarom?

Dat is voor mij - en ook voor enkele anderen in de band - nog altijd één van de meest onderschatte bands van dit land. Ze hebben drie ongelooflijk sterke platen gemaakt, en live waren ze ook altijd waanzinnig goed.

Hebben jullie een relikwie waar jullie erg aan gehecht zijn (een instrument waar je iets mee hebt, een poster of een ticket van je eerste concert of een ander specifiek optreden...)?

Voor ons tweede album ‘Bathala’ hebben we een zeer gelimiteerde editie van twintig stuks uitgebracht met een houten cover. Die hoezen werden in elkaar geknutseld door Kevin, de gitarist van Capitan. We zijn daarna zelf nog in zijn atelier de logo’s in de covers gaan branden, om twee uur ’s nachts, zodat we ze nog vóór de lockdown bij Dunk! konden krijgen. Zo waren we net op tijd om de promotie te starten en alles uit te leveren tijdens corona. We hadden gelukkig een proefstuk waarin ik het logo fout had gebrand, en dat staat te blinken op mijn kast.

Is er een primeur - een nieuwe plaat, een nieuwe single, een tournee... – die jullie nu al met ons zouden willen delen?

Een echte primeur hebben we nog niet. Maar volgend jaar bestaat Astodan wel tien jaar, en er wordt dit jaar hard gewerkt aan enkele zaken om dat jubileum niet zomaar voorbij te laten gaan.