WOW WOW - Tre Hus På Vannet

De ene keert terug met een koffer vol waardeloze souvenirs, de andere met een SD-kaart met foto’s die de grandeur van de bezichtigde landschappen nauwelijks eer aan doen. Wouter Spaens daarentegen landde na een buitenlandse reis weer in België met een hoofd vol sprankelende melodieën.

Uiteraard kent u Wouter Spaens al langer, als gitarist bij IDIOTS, The Smoking Dog en Riptunes, of van zijn samenwerkingen met Mooneye en Bruce Bherman. Als WOW WOW rijdt hij nu - even - voor eigen rekening, en bracht hij eerder deze maand de drie tracks tellende ep ‘Tre Hus På Vannet’ uit. Die ‘drie huizen op het water’ bevinden zich in Noorwegen, het land waar hij enkele jaren geleden naartoe trok met zijn gezin én met zijn akoestische gitaar.

Daar logeerden ze in drie verschillende huisjes, en deed hij inspiratie op voor evenveel bloedmooie instrumentale nummers, allen genoemd naar de plaatsen waar de familie verbleef: Florø (een idyllisch vissersstadje in de provincie Vestland), Kolbeinsvik (een dorpje op het eiland Huftarøy) en Ørsta (dat wordt omringd door de indrukwekkende en steile Sunnmøre Alpen en diepe fjorden).

Nu is het al langer geweten dat het Hoge Noorden in het algemeen en de Noorse fjorden in het bijzonder tot de muzikale verbeelding spreken, ook bij artiesten van bij ons. Spaens is dus zeker niet de eerste die naar het land van de middernachtzon trok om daar schone lucht en frisse ideeën op te snuiven, maar de parels die hij er uit de fjorden viste hadden we voor geen geld willen missen. ‘Tre Hus På Vannet’ heeft dan ook zoveel meer te bieden dan zomaar wat bij elkaar getokkelde flarden mijmermuziek.

Florø, Kolbeinsvik en Ørsta zijn immers niks minder dan heel knap in elkaar gezette, sfeervolle meesterwerkjes. Centraal staat het fingerpicking-gitaarspel van Spaens, dat de luisteraar meteen aan het wegdromen zet. De zinnenprikkelende melodieën en motieven doen de ene keer mild-melancholisch aan, de andere keer bezorgen ze ons kriebels in de buik of kippenvel per strekkende meter. De subtiele bijdragen van Dominiek De Decker (blaasinstrument, Florø, Ørsta) en Ellen Vanneste (viool, Kolbeinsvik) tillen dit alles naar een nóg hoger niveau.

Zelf zijn we nog nooit in het Hoge Noorden - laat staan in Noorwegen – geweest, maar afgaand op deze fantastische ep moet het daar écht wel heel erg mooi zijn. Qua pure – en uitgepuurde – schoonheid is dit alleszins het knapste dat we dit jaar al hoorden…