Stromae, Pomme ft. Coldplay - Ma Meilleure Ennemie
Kan een animatieserie, gebaseerd op een videospel, bijna een half jaar na release nog ontelbare harten beroeren? Jazeker! Zit daar de ongelofelijk kwalitatieve muziek, die ronkende namen als onze eigen Stromae speciaal voor de serie schreven, voor iets tussen? Ja-ze-ker! Kan zo'n muziek positief blijven vernieuwen door er nieuwe grootheden als Coldplay aan toe te voegen? Misschien...
Het is al sinds november vorig jaar dat het tweede seizoen van ‘Arcane’ op Netflix verscheen en niet alleen de filmwereld maar ook de muziekwereld met open mond keek naar het meesterwerkje dat werd voorgeschoteld. In de soundtrack van die serie zat Ma Meilleure Ennemie van Stromae, een heerlijk melancholische reggaetondanser waarin hij samen met de Franse Pomme de pijn van liefde, die nooit kan zijn, bezingt.
De setup is fantastisch. Zijn warme, gegronde stem over de zomerse synthesizerbeat zorgt voor de drive en drang tot meebewegen. Totdat de etherisch zwevende klanken van Pomme overnemen, die emoties omhoog jagen en doen eindigen in een weemoedig duet en een climax van synths en Pommes vocals. Een perfecte song om bij te huilen op de dansvloer, terwijl de herinneringen aan vroegere liefdes binnenstromen.
Wat gebeurt er nu als daar Coldplay aan toegevoegd wordt? Op papier klinkt het doenbaar, we weten dat Chris Martin en de zijnen de kunst van bitterzoete liedjes meer dan meester zijn. Maar het probleem is dat het nummer al volledig “af” was en het gehele verhaal vertelt. Het is een nummer over twee “frenemies” en dat gevoel zit perfect opgeslagen in de interactie tussen Stromae en Pomme. Resultaat is dat Chris Martin inspringt op een moment dat altijd zal aanvoelen als een interruptie in plaats van overgang. Er wordt ook, om het timbre te ondersteunen, een akoestische gitaar aan toegevoegd. Die is op zich mooi, maar de reggaetonbeat, die het hele lied stuwt, wordt dan weer gereduceerd. Dat voegt alleen nog toe aan het gevoel dat het lied wordt geforceerd iets in zich op te nemen dat niet echt past.
Een belangrijk deel van de impact van het nummer is de tekst. De originele versie is een heen- en weerspel tussen de geliefden en hoe ze proberen weg te lopen van verleden en gevoelens. Hier kunnen we in de bres springen voor Martin: de tekst volgt eenzelfde idee en praat evenzeer over die gevaarlijke aantrekkingskracht, maar de nuances liggen anders. Dit valt in sync met de andere ritmische flow waarin hij zingt. Om in het thema van liefde te blijven, voelt hij aan als een vriend die enthousiast komt meezingen, maar altijd "third wheel" zal zijn.
Pas als hij in dat typische falsetto schiet en de kadans aanpast aan de hoge noten van Pomme, lijkt hij echt zijn plaats gevonden te hebben in de constructie van het nummer. Hier passen melodie en timbre veel beter en heeft hij een heerlijke wisselwerking als "counterpoint" voor de zachte tonen van de Franse zangeres. Jazeker, het blijven de voor sommigen voor dood verklaarde oooo’s en ‘aaa’s, maar als ze in de context passen, waarom niet? Tot slot zingt hij in vloeiend Frans mee in de volgende refreinen, wat toch een schouderklopje verdient voor de moeite.
Maar heeft hij uiteindelijk iets wezenlijks toegevoegd aan het lied? Ja, hij heeft een deel van de tekst Engels gemaakt zodat mensen minder Google translate moeten gebruiken, maar grotendeels voelt het vooral alsof hij de dans van de geliefden onderbreekt om dan te merken dat hij beter terug naar de achtergrond kan verdwijnen en de al bestaande emoties reflecteert. Hij doet dat laatste op mooie wijze en bewijst dat die typische breekbare stem nog altijd kan passen in melancholie. Maar in het geheel moeten we toch eindigen met een "Misschien..."
Check hier ook de review van de gehele soundtrack.