Nina Hagen

Punk werd dit jaar zogenaamd vijftig, maar de bekendste Duitse punkster, Nina Hagen werd in de reeks van De Standaard maar terloops vernoemd (en dan nog tussen haakjes). Omdat ik dat te weinig eer vind voor één van mijn jeugdheldinnen, deze herintroductie.

Vijftien was ik, toen ik met het album ‘Nunssexmonkrock’ binnenkwam in de woonkamer waar mijn inwonende grootmoeder in de zetel zat. Verheugd meende zij vast te stellen dat ik een kerstplaat had gekocht, want was dat niet moeder Maria op de cover? Groot als schoteltjes werden haar ogen toen het eerste nummer Antiworld weliswaar over Jezus bleek te gaan, maar allesbehalve een doorsnee kerstliedje bleek.

Heerlijk vond ik dat. Lekker schofferen en choqueren. Toen ‘Nina Hagen Band’ en ‘Unbehagen’ uitkwamen, was ik nog te jong, maar ik schafte de albums meteen na het ontdekken van ‘Nunsexmonkrock’ aan en ontdekte dat die twee platen zowaar nog veel beter waren. Daarop had ze de Heer nog niet ontdekt, maar wel Herman Brood met wie ze later brak omdat zijn druggebruik de spuigaten uitliep. Later schreef ze daar Dope Sucks over.

Met plezier denk ik terug aan de zomerse dagen waarop ik de boxen van mijn muziekinstallatie in de goot zette van de dakkapel van mijn zolderkamertje en zo de klanten van de beenhouwerij aan de overzijde van de straat de stuipen op het lijf joeg. Maar er was meer: Nina Hagen leerde me als één van de eersten dat het ok was om jezelf te zijn.

Ze was ongegeneerd feministisch (Unbeschreiblich Weiblich) en maatschappijkritisch. Die maatschappij vond haar maar raar, maar in feite sloeg ze vaak de nagel op de kop. En ik was niet alleen met mijn adoratie. Zelfs “oma” Angela Merkel koos een nummer van haar bij haar afscheid (Du Hast Den Farbfilm Vergessen) . Daarmee bewees die op haar beurt dat punk eerder een levenshouding is dan een stijl.

Hagen bleef haar hele leven punk en bleef ook platen maken, ook al zat er tussen ‘Personal Jesus’ (2010) en ‘Unity’ een gat van twaalf jaar. Dit voorjaar verscheen haar twintigste studioalbum 'Highway To Heaven', een verzameling gospels en interpretaties. Allemaal in die typische stijl van haar, zelfs al is de operastem van de nu eenenzeventigjarige niet meer wat ze geweest is. Opnieuw mixte ze reggae, punk en gospel tot een eigenzinnig brouwsel. Wie het lust, drinkt het. Wie het niets vindt, ook goed. Nina Hagen blijft eigenzinnig.

Op single Never Grow Old ging ze een onverwachte samenwerking aan met het nu eenennegentigjarige icoon Nana Mouskouri. Nu ja, onverwacht... in 1990 brachten ze al eens samen op de Franse tv de klassieker Lily Marlene in het programma 'Champs-Elysées'. Bekijk zeker ook het interviewtje aan het eind.

Een paar weken geleden verscheen er trouwens nog een nieuwe single van haar, die haar visie perfect samenvat: “Ich passe nicht in euer Weltbild/ Ich passe nicht in das System/ Ich möchte das auch für kein Geld nicht/ Normal sein ist unangenehm / Freiheit, Freiheit/ Die Freiheit, verrückt zu sein, nehm ich mir/ Freiheit, Freiheit/ Denn mein Leben, das gehört mir".

Oh ja, er is goed nieuws: sinds kort staan alle albums van Nina Hagen ook op de vermaledijde streamingdienst. Daar waren voorheen slechts enkele nummers te vinden. Wil je Nina (her-)ontdekken, begin dan bij het begin. De eerste vijf platen zijn geweldig!

En nog is Nina Hagen niet uitgezongen. Deze week kondigde ze nog een gospelalbum aan, 'Rock The Flock', dat ze opnam met producer Charles Norman.