De progprof (aflevering 19)

Twee topgitaristen die samen een album opnemen? Dat komt alleen goed als ze elkaar niet voor de voeten lopen en niet onder commerciële druk voor een generisch geluid kiezen. Gelukkig gebeurt dat ook niet op ‘The Roaring Waves’, het eerste samenwerkingsverband tussen twee muzikanten die indrukwekkende geloofsbrieven kunnen voorleggen: Steve Hackett en Steve Rothery. Die laatste is natuurlijk mede door de eerste gevormd, hoewel Rothery de invloed van David Gilmour ook steeds heeft benadrukt.

Rothery zou zich een broekje kunnen voelen in de nabijheid van de meester van Genesisklassiekers als Firth Of Fifth en Unquiet Slumbers For The Sleepers In That Quiet Earth; de gitarist van Marillion is per slot van rekening een generatie jonger. Was de band met de charismatische zanger Fish niet de pionier van de zogenaamde neoprog, die de sound van Genesis doortrok naar de jaren tachtig? De waarheid is dat de twee maestro’s niet voor elkaar onderdoen. Meer dan eens hoor je op ‘The Roaring Waves’ welke Steve aan het spelen is. In elk geval is het leuk raden voor de fans.

Steve Hackett was al eens te gast op Rothery's eerste soloplak, en Rothery op Hacketts uitvoering van The Grand Parade Of Lifeless Packaging. Hackett & Rothery hebben een gelijklopende visie op de zes snaren: ze trekken liever lange melodielijnen dan dat ze zich uitputten in virtuoze standjes. Nee, shredden is niet aan hen besteed en dat vraagt deze plaat ook helemaal niet. Typisch Engels is het maritieme thema. De zee is hier geen metafoor, maar laat zich letterlijk nemen in de traditie van de pastorale prog waar Engelsen nu eenmaal het patent op hebben. Die zee krijgt fraai en geduldig opgebouwde melodieën. Dat wil niet zeggen dat de heren niet af en toe de beuk erin gooien, alsof ze in de magistrale opener The Storm iets willen zeggen over de huidige klimaatontwrichting.

Meer dan voor Genesis- en Marillion-fans is ‘The Roaring Waves’ een gitaarplaat voor de echte aficionado. Toetsenist Riccardo Romano en drummers Daniele Pomo en Leon Parr hebben louter een dienende functie. De lyrische muziek is één en al sfeer. Bij momenten komt het tweetal tot indrukwekkende resultaten. Wat een verschil met het GTR-project dat de ouderen onder ons zich nog herinneren, de mislukte want onherkenbare samenwerking tussen Hackett en Steve Howe (Yes). Dat is inmiddels veertig jaar geleden. Goede progrock gaat over individuele signaturen, en daar leggen Hackett & Rothery gelukkig wel krachtig getuigenis van.

Het is dertig jaar geleden dat de Poolse groepen Riverside en Collage (later Satellite) de steile mars door de progressieve instellingen hielden. Sindsdien staat ‘Progski’ op de kaart. Het leverde ons veel overbodige Riverside-klonen op, maar ook het originele Quidam. De opening naar Oost-Europa maakte ons ook (opnieuw) bekend met Hongaarse en Roemeense bands. Denk maar aan Yesterdays en natuurlijk de veteranen van Solaris. Vaak brengen ze albums uit in de moedertaal en in het Engels, om een internationaal publiek te bedienen.

Maar recent heeft Mariusz Duda laten weten dat hij een punt zet achter Riverside. Het finale album ‘ID.Entity’ verscheen in 2023. De virtuoze bassist gooit zich nu volledig op soloproject Lunatic Soul dat zou kunnen uitbreiden tot een heuse band. Ook is het verre van zeker dat Collage nog ooit met een nieuw album komt. De toekomst van Progski lijkt weer helemaal open te liggen.

‘The Roaring Waves’ door Hackett & Rothery is verschenen op het label Inside Out Music.