#NieuweSingle - Izzy Mahoubi - Killing In The Name

Je moet een serieus stel ballen hebben om een dergelijk iconisch nummer geslaagd te coveren.

Cover songs? Ik zal er zelden aandacht aan besteden! De reden is wat mij betreft simpel:

1. De meeste covers zijn "carbon copies" van het origineel en dus compleet overbodig (behoudens eens tijdens een concert van twee tot drie uur).

2. Zelden overtreft een cover het origineel, m.a.w. overbodig.

Zo nu en dan echter komt er een muzikant met een héél eigen versie, een originele take, een volledig ander gevoel. Dit is exact wat Izzy Mahoubi met een iconisch nummer van Rage Against The Machine heeft gedaan. En dan spitsen mijn oren zich wel én neem ik graag even de tijd er iets kort over te schrijven.

Izzy haalt het nummer uit elkaar en brengt die delen terug bij elkaar die voor haar werken. Killing In The Name wordt zo een stuk meer onderkoeld zonder aan intensiteit in te boeten. Vanzelfsprekend horen we die kenmerkende Morello-solo niet en blijft ook die felle uitbarsting weg. Daarvoor krijgen we een swampy feel, gespeeld op een resonator. Het slot is ook zéér knap gevonden. Waar Mahoubi eerder schakelt tussen een zuivere stem en af en toe schuren, gaat ze naar het slot donker en smachtend tewerk. Wat een contrast met het origineel én ook nog eens uiterst geslaagd.

Hoe alles tot is stand gekomen? Een beetje door zich verloren te voelen afgelopen winter. Mahoubi keerde vanuit Nashville voor een paar maand terug naar Phoenix en wist niet goed meer welke richting ze muzikaal uit wilde. Ze greep terug naar wat meer potige muziek uit (voor haar) lang vervlogen tijden, en leerde ook puur toevallig een genre genaamd "southwest emo" kennen. Met haar achtergrond in rock en blues lijkt mij dit een mooie combinatie voor toekomstige eigen songs.

Ik merk graag ook op dat het erg gedurfd is voor een jonge muzikante die haar weg nog zoekt om – in het licht van de huidige gebeurtenissen – deze politieke statement te maken. De boodschap achter Killing In The Name was in 1992 al uiterst controversieel en blijkt ondertussen tijdloos te zijn. Politiegeweld (en bij uitbreiding militair geweld, i.e. oorlogen) en discriminatie blijven spijtig genoeg actueel. Niet onbelangrijk echter om mee te geven is dat de tekst duidelijk accentueert dat het gaat over "SOME who work forces", als je begrijpt wat ik bedoel. Respect voor Izzy Mahoubi om in het huidige klimaat in haar thuisland met dit nummer uit te pakken. Ook respect voor de manier waarop.