Motörhead - 'Orgasmatron' - 40th Anniversary Edition

"Verjaardagen zijn er om gevierd te worden", zei ons grootmoeder zaliger altijd en nergens hebben ze dat zo goed begrepen als in platenfirma-land. Om de enigszins tanende verkoop van muziek in fysieke vorm te compenseren gaat geen dag voorbij dat er niet opnieuw een "Anniversary"-edition van één of ander klassiek album in het uitstalraam wordt gezet. Dit keer blazen we veertig kaarsjes uit op een wel heel stevig taartje.

Ten tijde van 'Orgasmatron' – het woord heeft vele betekenissen en niet schrikken als u er zelfs eentje in huis hebt – zocht Motörhead duidelijk naar een nieuwe vorm. Het inlijven van Thin Lizzy's Brian Robertson bleek geen succes en dus ging Lemmy op zoek naar nieuw bloed voor een opvolger van het lauw ontvangen 'Another Perfect Day'. Met twee nieuwe gitaristen aan boord (de recent overleden Phil "Wizzö" Campbell was er één van) schoof de frontman zelfs de triobezetting opzij. Als Phil "Philthy Animal" Taylor rond die periode ook het schip verlaat en vervangen wordt door de van Saxon bekende Pete Gill, is Lemmy zelfs het enige nog overgebleven lid van wat de geschiedenis zal ingaan als de "classic line-up". Alsof zoveel nieuwigheden nog niet genoeg waren voor een in tradities gedrenkte groep als Motörhead, wordt in 1986 wereldkundig gemaakt dat Bill Laswell wordt aangetrokken als producer, een man die bekend was om zijn werk met Herbie Hancock, Yoko Ono en Mick Jagger. Het wereldrecord wenkbrauwengefrons dateert van toen.

Toen 'Orgasmatron' veertig jaar geleden van de persen rolde, was in eigen rangen, Lemmy op kop, slechts matig enthousiasme te bespeuren over de mix van de plaat, maar dat ze qua songs tot het betere werk is gaan behoren van wat Motörhead ooit heeft afgeleverd, staat als een paal boven water. En laat het in deze verjaardagsbox nu net die mix zijn die onder handen wordt genomen door Cameron Webb, vaste huisproducer in de finale jaren van de groep, om, kort gezegd, wat goed is, nog zoveel beter te maken.

Uit de originele versie die hier voor de gelegenheid nog eens een nieuwe mastering meekreeg (het gemiddelde oor merkt daar niets van), valt af te leiden wat destijds in Joepie's 'Betonmolen' hopelijk ook te lezen viel: steengoede songs zorgen na beluistering voor minstens drie dagen nekstijfheid en Lemmy zit zelfs enkele keren dichter bij zingen dan bij de iconische nonkel-Van-Grauwel-grom. Nadat alle songs één voor één aan het infuus van Webb hebben gehangen, mag u het eerste gevolg verdubbelen. Het fabuleuze drumwerk van Gill wordt door hem zelfs meer eer aangedaan dan door Laswell al het geval was en ook de tandem Wizzö/Würzel op gitaar komt nog snediger voor de dag. Songs als Claw, Built For Speed, Deaf Forever, Nothing Up My Sleeve en Doctor Rock klinken daardoor beter dan ooit tevoren.

Naast het fantastische artwork, zeldzaam fotomateriaal en het ganse verhaal van toen krijgt u bij deze verjaardagseditie (drie lp's/2 cd's) in de resterende extra's nog enkele studio-outtakes en de BBC Radio 1 Friday Rock Show-opnames, die onze honger naar (nog eens) een volledige concertopname uit deze onvolprezen Motörhead-episode niet gestild krijgt. Misschien een ideetje voor de vijftigste verjaardag van 'Orgasmatron' in 2036?