De progprof (aflevering 18)

Yes, ooit pionier van de Britse progrock, blijft voor controverse zorgen. ‘Mirror to the Sky’ (2023) was het eerste album sinds het overlijden van drummer Alan White, waardoor gitarist Steve Howe als laatste van de klassieke line-up overblijft. Opnieuw reageert de fanbase verdeeld; azijnpissers spreken van de Steve Howe Band. Toch was ‘Mirror to the Sky’ best goed, met het titelnummer als echte uitschieter. Voor even waren we gerustgesteld, in hun handen leek de erfenis veilig. Tot nu, met het verschijnen van ‘Aurora’, nummer drieëntwintig alweer sinds het debuut in 1968.

Ttitelsong Aurora, die als eerste digitaal op de mensheid werd losgelaten, zit nochtans prima in elkaar. Het sentimentele verhaaltje klinkt echter als een plakkerige Hollywoodblockbuster, en met de huidige temperaturen is het smeltpunt snel bereikt. Producer Steve Howe legt er het Czech National Symphony Orchestra overheen, maar wie heeft er behoefte aan een warm dekentje bij veertig graden?

Grootvader Howe probeert met ‘Aurora’ aan te knopen bij het heel vroege Yes (en de Beatles) met orkestrale arrangementen en vocal harmony. Op zich is daar niks mis mee. Zanger Jon Davison fladdert van bloemknop naar bloemknop op zoek naar de zoetste honing. Soms werkt het (Love Lies Dreaming, Ariadne), maar andere nummers (Turnaround Situation, Emotional Intelligence – wat een slechte titel! ) vervellen na enkele luisterbeurten tot weinig aansprekende pastiches.

Het centerpiece Countermovement heeft dertien minuten nodig, maar is helemaal niet slecht. Het ligt zelfs lekker in de oren, maar moest Howe nou perse de leadvocals voor zijn rekening nemen in het eerste deel? Howe is natuurlijk de baas, niemand durfde hem van dit onzalige idee af te brengen. Ooit was Yes een groep van vijf producers, ideeën werden afgetoetst tot het absurd werd. Dat heeft wel geleid tot meesterwerken als ‘Close To The Edge’. Maar Howe als leadzanger?

‘Aurora’ vergeet vaak te rocken, en als het gebeurt, is het resultaat kort en dubieus (All Hands On Deck) of worden de experimentele aanknopingspunten te weinig aangegrepen (Outside The Box). Yes heeft in het verleden geweldige drummers gehad, Bill Bruford en Alan White konden een song op sleeptouw nemen, maar Jay Schellen is in de meeste nummers op achtervolgen aangewezen. Enkel de baspartijen van Billy Sherwood en de Hammond van Geoff Downes geven je de indruk dat de muziek ballen heeft.

Voor wie nieuw is in Yes World of snel onder de indruk is, is ‘Aurora’ zeker weldadig gevuld. Ironisch is het wel dat de keuze voor bonusnummers aan de reguliere tracks een bijzondere muzikale waarde toedicht. Op ‘Mirror To The Sky’ stonden de bonustracks zelfs op een apart schijfje, alsof die zestien minuten een speciale vitrinekast verdienden. ‘Aurora’ is gelukkig afgestapt van die bedenkelijke praktijk, en van de nieuwe bonusnummers heeft Jambustin’ live potentieel, maar mist Watching The River Roll de toegevoegde waarde.

‘Aurora’ is geen beroerd album, maar het staat ver van de hoogdagen van de groep. En ondertussen klinkt luid de vraag of het zin heeft om nog verder te gaan. Is Yes vandaag de dino geworden waar de muziekindustrie zich ooit tegen verzette met punk en disco? De debatten zijn geopend.

‘Aurora’ door Yes is in verschillende edities (cd, vinyl, Blu-ray) verschenen op InsideOut Music en Sony Music.