zZz - Running With The Beast
V2
Dimitri Muylaert — 10 januari 2009
zZz, het muzikale alterego van Björn Ottenheim en Daan Schinkel, heeft een nieuwe plaat uit, en dat is een heugelijke gebeurtenis. Hun vorige album, 'The Sound of zZz' uit 2005, was namelijk een ware voltreffer. We waren dan ook erg blij dat we het tweede werkstuk van de band eens goed aan de tand mochten voelen.
Een livereputatie had zZz al, maar nu hebben ze blijkbaar ook naam gemaakt in het visuele wereldje. De clip van hun single Grip kreeg immers heel wat awardnominaties en hun albumcover is gewoonweg prachtig. Ware het niet dat er een smerig randje aan zit.
De abstracte rode en blauwe vegen die 'Running with the Beast' sieren, zijn namelijk het werk van twee vechtende en met verf ingesmeerde hanen. De videoclip van de titeltrack van het album laat zien hoe de cover tot stand kwam, en dat terwijl deze wreedheden in Nederland en België verboden zijn. De meningen hierover zullen wellicht verdeeld zijn. Wij vinden het alleszins een walgelijk idee om een product op zo'n manier te promoten.
Dit gezegd zijnde kunnen we ons met een semigerust gemoed verdiepen in de muziek van dit vreemde duo. De plaat gaat van start met Lover, een typisch wave-nummer met een stem die ons sterk doet denken aan die van Andrew Eldritch, maar dan iets hoger.
Wat ons opvalt is dat de muziek op deze tweede plaat voller klinkt dan op het debuut, en dat is eigenlijk een spijtige zaak. Het was net het ruwe, kale geluid van enkel drums en orgels dat ons zo aansprak in zZz.
Wat ons opvalt is dat de muziek op deze tweede plaat voller klinkt dan op het debuut, en dat is eigenlijk een spijtige zaak. Het was net het ruwe, kale geluid van enkel drums en orgels dat ons zo aansprak in zZz.
De hoger vermelde single Grip is ontegensprekelijk het prijsbeestje van 'Running with the Beast'. Een lekker kreunende synth zet het nummer in en neemt ons gedurende een dikke vier minuten mee in een soort trance waar je nog moeilijk uitgeraakt.
We moeten echter wel ontwaken, want wat volgt is lang niet zo meeslepend. Spoil the Party is, zoals de naam het zegt, inderdaad een serieuze domper op de feestvreugde. De track is een mooi voorbeeld van de reden waarom we de eighties in sommige gevallen liever zouden vergeten. Het nummer valt best te omschrijven als een muur van geluid waar bij wijlen geen enkele esthetiek meer achter schuil gaat.
We moeten echter wel ontwaken, want wat volgt is lang niet zo meeslepend. Spoil the Party is, zoals de naam het zegt, inderdaad een serieuze domper op de feestvreugde. De track is een mooi voorbeeld van de reden waarom we de eighties in sommige gevallen liever zouden vergeten. Het nummer valt best te omschrijven als een muur van geluid waar bij wijlen geen enkele esthetiek meer achter schuil gaat.
En dat gegeven lijkt te gelden voor de meeste nummers op 'Running with the Beast'. Alles dreigt te verzuipen in een zee van reverb en overdrive. Akkoord, die gimmick werkt in het begin nog wel, maar na twee nummers heb je het wel gehad.
Amanda is een van de twee nummers die niet vermorzeld worden door effectjes, maar dat nummer komt dan weer absoluut niet geloofwaardig over. Het tweede “cleane” nummer pakt dan weer wel goed uit. Wij zien het nummer al een absurde horrorkomedie begeleiden. Lachen verzekerd.
Amanda is een van de twee nummers die niet vermorzeld worden door effectjes, maar dat nummer komt dan weer absoluut niet geloofwaardig over. Het tweede “cleane” nummer pakt dan weer wel goed uit. Wij zien het nummer al een absurde horrorkomedie begeleiden. Lachen verzekerd.
We hadden 'Running with the Beast' graag de hemel ingeprezen, maar de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat dit plaatje ons erg ontgoochelt. Er staan zeker erg sterke nummers op, maar de opvulling tussendoor verveelt ons bij elke luisterbeurt meer en meer.
De jongens van zZz hadden beter zichzelf ingesmeerd met verf en al vechtend de cover gemaakt voor een ep. Dat was ethischer geweest, en bovendien hadden wij dan niet steeds onze cd-speler moeten programmeren.
De jongens van zZz hadden beter zichzelf ingesmeerd met verf en al vechtend de cover gemaakt voor een ep. Dat was ethischer geweest, en bovendien hadden wij dan niet steeds onze cd-speler moeten programmeren.