Zomby - Dedication
4AD
Niel Van Herck — 14 augustus 2011
Leven in anonimiteit is een ware nachtmerrie voor de ene, terwijl het voor de andere haast een levensdoel op zich is. Zomby schuwt elke vorm van herkenbaarheid, steekt zichzelf altijd weg achter een masker of in een kap en is niet de meest spraakzame mens. Reden? “Dat je je muziek deelt met een groot publiek, betekent niet automatisch dat je het leuk vindt om je balzak te laten fotograferen.” aldus de man zelve. Hij slaagt er zelfs geregeld in optredens last-minute af te bellen. Vraag maar eens aan de organisatoren van Ten Days Off.
Mysterie en eigenzinnigheid zijn ook rode draden doorheen de muziek van Zomby. Zijn debuutplaat ‘Where Were You In ’92?’ was een ode aan de rave-scene uit de jaren negentig, terwijl ep ‘One Foot Ahead Of The Other’ potsierlijk de garage en twostep het hof maakte. ‘Dedication’ is dan weer een lofzang voor zowat alle elektronische genres van de afgelopen twintig jaar, overgoten met dubstepinvloeden. Of is het post-dubstep? Future garage? Ambient?
‘Dedication’ is het allemaal en ook niets van dat alles. Met zijn oldskool-impulsen en melodische twisten heeft het veel weg van een klassieke Aphex Twin, maar ook de toetsen van stadsgenoot Burial en zelfs Nicolas Jaar zijn terug te vinden. Zomby gooit het allemaal op een hoopje en brouwt zo een album dat zelfs luistertechno, avantpop en clubhouse als stempels kan meekrijgen. Maar te veel mengen kan bijzonder nefast zijn – denk maar eens terug aan je Play D’oh set. En toch slaagt de Londense producer erin om een coherent geheel af te leveren, één van zijn sterke punten.
“This record is a dedication to someone much loved and missed.” en bepaalde bronnen vermoeden dat die someone de onlangs overleden vader van Zomby is. Dat donkere verdriet en de melancholische zweverigheid zijn dan ook typerend voor dit album. Verdwaalde geweerschoten, veel gameboybleeps, sfeervolle melodieën, donkere baslijnen en minimalistische nummers; samen een trip doorheen zowel de geschiedenis als het heden van de elektronische muziek. Hoogtepunt Nathalia’s Song is een uitbarsting van al die emoties.
Verwacht je zeker niet aan een floorfiller of dansplaat. Zomby bewijst met ‘Dedication’ dat je geen wobbelende bassen, knallende beats of messcherpe samples nodig hebt om een goed elektronisch album af te leveren. Blijven plakken doet de schijf sowieso, ook zonder al dat geweld. Subtiliteit en minimalisme nemen het voortouw. A Devil Lay Here bijvoorbeeld is niet meer dan wat pure percussieloops en minimalistische synths. Things Fall Apart is trouwens een samenwerking met Noah ‘Panda Bear’ Lennox van Animal Collective en dat is er aan te horen. Zijn typische vocals passen perfect op de poppy beat.
‘Dedication’ is opnieuw een experimentele zoektocht doorheen de mogelijkheden van de elektronische muziek. Zomby slaagt er bovendien meesterlijk in een bak vol emotie te steken in een minimalistische en melancholische mengeling aan computergeluiden, simpele beats en donkere melodieën. Herkenbaar maar toch vooruitstrevend. En zoals de mannen van het platenlabel 4AD zeggen; “By the time the peers have caught up with Zomby, he’ll no doubt be somewhere else entirely.” En ook daar wachten we hem vol nieuwsgierigheid op.