youbet - youbet

Youbet is nu een duo en slaat en zalft nog meer dan voorheen.

Nick Llobet gaat al een poosje mee als youbet. Twee albums bracht het slaapkamerproject reeds uit: ‘Compare And Despair’ in coronajaar 2020 en opvolger ‘Way To Be’ twee jaar geleden, de plaat waarmee de band onze aandacht trok.

Tot de kern van de band trad nu ook bassiste Micah Prussack toe. De twee kennen elkaar al een jaar of vier en zijn beiden, naast muzikant ook muziekdocent. Llobet was altijd al thuis in verschillende stijlen en Prussack voegt aan diens invloeden ook nog een aantal genres toe. Het maakt van dit titelloze album een bij tijden ongeleid projectiel dat in een vingerknip kan overgaan van subtiele americana naar woeste noise en van flamenco naar scheve indie.

Maar de plaat is duidelijk het werk van professionals met liefde voor het vak en klopt tot in de details. Het is muziek die, net als die van Angine De Poitrine nooit door AI kan gemaakt worden, maar dan zonder de zotte kostuums en maskers. Llobet en Prussack verschuilen zich niet, maar laten net heel wat emoties zien. Bloed en de dood liggen zelfs op de tederste momenten op de loer. En als er al eens een noot of een akkoord out of tune klinkt, is dat met opzet en met een doel.

Want dat Llobet kwikzilveren melodieën kan schrijven, bewijst hij meermaals. Luister maar eens naar Worship, de prachtige single Undefined of het begin van opener Ground Kiss vooraleer die krom getrokken wordt. De androgyne stem van Llobet klinkt meisjesachtig zacht en raakt telkens weer de juiste snaar.

Maar het duo legt er soms ook stevig de pees op. Dat bewijzen songs als de jachtige single Receive (hoort daar nog iemand gelijkenissen in met Krezip?) en See Thru, waarin de zang eerder schreeuwerig klinkt en de gitaren opgejaagd als een kudde paarden met ADHD. Dat onderhuids ook een akoestisch gitaartje als een veulen meehuppelt, brengt je als luisteraar in verwarring, maar houdt het ook net spannend.

Fertile Eyes bevat ook een aantal leuke vondsten, maar kan minder bekoren. Het bijna akoestische Nadia met dat sprankelende gitaarspel komt net op tijd. “I’m nothing”, klinkt doorheen de song als een mantra, maar dat zal wel in een moment van zinsverbijstering geschreven zijn, want het broeierige Embryonic toont nog maar eens de veelzijdigheid van deze band. Het minimalisme en de hypnotiserende zang in deze track doen je naar het puntje van de stoel schuiven.

De plaat rondt af met twee songs met het woord "bad" in de titel, maar twee keer slecht is goed en wij zouden zelfs durven zeggen: zeer goed! Kan iemand deze band eens naar onze contreien lokken aub?