Yo La Tengo - Popular Songs

Yo La Tengo is nog altijd een uiterst vruchtbare ménage à trois, gevormd door het echtpaar Ira Kaplan en Georgia Hubley en vervolledigd door James McNew. Eerder dit jaar bracht de band onder de alias Condo Fucks al de coverplaat ‘Fuckbook’ uit, een variatie op de titel van hun album ‘Fakebook’ uit 1990, dat ook deels met (zeer goede) covers gevuld was.

Zo’n coverplaat komt er vaak als de inspiratiebron is opgedroogd en de band contractueel gezien toch met iets op de proppen moet komen. ‘Fuckbook’ werd echter opgenomen onder een pseudoniem en de hoge kwaliteit van het songmateriaal op ‘Popular Songs’ veegt de vermoedens gelijk van tafel. Yo La Tengo wordt vooralsnog niet door zijn muze in de steek gelaten.

Soms moet je het ook niet te ver gaan zoeken. Het gevoelige verzoeningsduet If It’s True lijkt zo geplukt uit het huwelijksleven van Kaplan en Hubley. Hubley vraagt: “Won’t you try a little bit harder?” “I could try a little bit more,” antwoordt Kaplan. Maar uiteindelijk is het toch “always better when you are near”. Deze tranche de vie wordt des te aangrijpender door de sierlijke strijkers die zich om de woorden heen kronkelen.

Ook opener Here To Fall wordt door kleurrijke stijkersaccenten naar een hoger niveau getild. Veel soberder maar zeker zo bedwelmend is het door Hubley gezongen By Two’s. De indiepop van Avalon Or Someone Very Similar houdt de toon licht. Met zijn stevige shoegaze gooit Nothing To Hide het even over een ander boeg, maar over het algemeen blijft ‘Popular Songs’ een vrij ingehouden, maar erg creatieve plaat.

Qua opbouw valt Periodically Double Or Triple het meest op. De funky rootsrock haalt aanvankelijk Morphine voor de geest, maar wanneer een verrassende sample wordt gevolgd door een scheurend orgel en hoge achtergrondstemmetjes, beseffen we dat de band nog altijd veel plezier beleeft in de studio.

Het tweede deel van de plaat intrigeert net iets minder. I’m On My Way is een ontroerend, zacht voortkabbelend lied met een melodie die eeuwig kan en mag blijven duren. The Fireside (negen minuten) en More Stars Than There Are In Heaven (bijna twaalf minuten) lijken dan weer eindeloos. Slechte nummers zijn het niet, maar ze komen ietwat misplaatst over op deze doorgaans uitstekende verzameling gebalde songs.

In ieder geval doet ‘Popular Songs’ het qua lengte veel beter dan zijn voorganger, die met zijn 77 minuten toch moeilijker verteerbaar was. Op hun nieuwste toont Yo La Tengo dus iets meer medeleven met zijn publiek. De titel klinkt misschien wat ironisch, maar zeer waarschijnlijk worden deze nummers – althans bij fans en ingewijden – inderdaad ‘Popular Songs’.