Kartasan - Another Profile
Excelsior Recordings
Dimitri Muylaert — 20 september 2009
Geef ons de naam van een Gentse jazzy rockband. En nee, niet Absynthe Minded. Kartasan natuurlijk. Want terwijl die eerstgenoemde zonder contract zat, wist Kartasan voor het uitbrengen van zijn debuut zomaar eventjes Excelsior te strikken, een van de hipste labels van het moment.
We gaan er geen doekjes om winden: 'Another Profile' is goed, maar niet bijster origineel. “It has been done before”, zelfs in hun eigen stad. Maar laat dat vooral de pret niet bederven.
Opener Oh My God is al meteen een goed nummer. De mooie, snikkende stem van bezieler Jan Vandecasteele leidt op een rustige manier een verder swingend nummer in. Mooi gearrangeerd, maar mischien iets te overdadig.
Opvolger Hey, Hey gooit ogenschijnlijk het roer om. Een mooie, wiegende pianosong met hier en daar een gitaaraccentje. Fijn allemaal, maar de gelijkenis met een zekere Bert Ostyn is iets te duidelijk. En hier geldt dezelfde commentaar als bij het vorige nummer: er werd te hard aan de arrangementen gesleuteld, waardoor het label “kitsch” als snel voor onze ogen danst.
Single Trip To Avalon is daarentegen een mooi voorbeeld van hoe het wél moet. Niet te veel poeha, des te efficiënter. Maar het hoogtepunt moet dan nog komen.
De vette groove van Blame neemt ons immers meteen bij de kraag. Een Rhodes-achtige pianoklank trekt de ritmesectie op gang. Op dit nummer lijkt Kartasan eindelijk een eigen stempel te drukken. Alsof we in het midden van een jam zijn beland. En die stempel horen we eveneens op Helen.
We hebben dan ook een dubbel gevoel bij 'Another Profile'. Het is intelligent geconstrueerde muziek, maar hier en daar missen we de originaliteit van - we zijn er weer - Absynthe Minded.
Onze gouden raad? Koop eerst die nieuwe van Ostyn en de zijnen. En als je dan nog geld over hebt, koop je Kartasan. Meer kunnen we er niet over zeggen.
Opener Oh My God is al meteen een goed nummer. De mooie, snikkende stem van bezieler Jan Vandecasteele leidt op een rustige manier een verder swingend nummer in. Mooi gearrangeerd, maar mischien iets te overdadig.
Opvolger Hey, Hey gooit ogenschijnlijk het roer om. Een mooie, wiegende pianosong met hier en daar een gitaaraccentje. Fijn allemaal, maar de gelijkenis met een zekere Bert Ostyn is iets te duidelijk. En hier geldt dezelfde commentaar als bij het vorige nummer: er werd te hard aan de arrangementen gesleuteld, waardoor het label “kitsch” als snel voor onze ogen danst.
Single Trip To Avalon is daarentegen een mooi voorbeeld van hoe het wél moet. Niet te veel poeha, des te efficiënter. Maar het hoogtepunt moet dan nog komen.
De vette groove van Blame neemt ons immers meteen bij de kraag. Een Rhodes-achtige pianoklank trekt de ritmesectie op gang. Op dit nummer lijkt Kartasan eindelijk een eigen stempel te drukken. Alsof we in het midden van een jam zijn beland. En die stempel horen we eveneens op Helen.
We hebben dan ook een dubbel gevoel bij 'Another Profile'. Het is intelligent geconstrueerde muziek, maar hier en daar missen we de originaliteit van - we zijn er weer - Absynthe Minded.
Onze gouden raad? Koop eerst die nieuwe van Ostyn en de zijnen. En als je dan nog geld over hebt, koop je Kartasan. Meer kunnen we er niet over zeggen.