Wobbler - Rites at Dawn
Termo Records
Christoph Lintermans — 8 juni 2011
Voor "het moeilijke derde album" heeft Wobbler anderhalf jaar in de studio veil gehad. Het werpt zijn vruchten af: ‘Rites at Dawn’ vangt de magie van de vroege Yesalbums van de jaren ’70 tot ’72. Ga maar na: klassiekers zoals ‘Time And A Word’, ‘The Yes Album’, ‘Fragile’ en ‘Close To The Edge’. Als referenties kan dat tellen.
De intro Ludic doet denken aan het zinderende begin van 'Close To The Edge'. Maar vanaf La Bealtaine zijn de allusies op ‘Time And A Word’ en ‘Fragile’ het sterkst. Het vocabulaire is erg vertrouwd: de sterke, vocale harmonieën met contrapunt, de ritmische veranderingen, de analoge klavieren mellotron, mini-moog en hammond C-3.
De geest van Chris Squire waart hier rond: er is de signatuursound van de Rickenbacker basgitaar en de erg op hem gelijkende zang. Squire is als tweede stem overigens altijd van vitaal belang geweest voor de Yessound.
De lyrics van (even ademhalen) Andreas Wettergreen Stromman Prestmo zijn dan weer in de stijl van Jon Anderson. Zijn woorden leiden je binnen in de bekende magische wereld van Yes, maar Wobbler is erin geslaagd deze eigen te maken naar eigen inzicht.
De lyrics van (even ademhalen) Andreas Wettergreen Stromman Prestmo zijn dan weer in de stijl van Jon Anderson. Zijn woorden leiden je binnen in de bekende magische wereld van Yes, maar Wobbler is erin geslaagd deze eigen te maken naar eigen inzicht.
In Orbit zet in met een fagot waardoor we onwillekeurig aan Brian Gulland van Gryphon moeten denken. Maar verwacht geen geitenwollensokkengehalte; hier wordt weer een stevig tempo opgelegd. Heftige, elektrische gitaar concerteert met bas en toetsen. De vocalen gaan meer naar Gentle Giant toe. De finale pakt uit met prachtige flarden mini-moog en zwevende zanglijnen.
Dynamische verschillen bepalen This Past Presence. Een stem uit een pastoraal verleden wordt vertolkt door de akoestische instrumentatie. Een onheilspellende tegenstem weerklinkt uit de tongdraaiende mond van de mellotron. Hier speelt zich de universele strijd af tussen goed en kwaad.
Gelukkig overwint in sprookjes steeds het goede. ‘Rites at Dawn’ is een betoverend spel met klank, A Faerie’s Play. Toverachtige moogklanken leiden de openingsdans. Het op het contrapunt geijkte ensemblespel à la Gentle Giant is ronduit prachtig. En zelden was de klank van mellotron zo gul.
The River krijgt natuurlijk een meanderende intro mee, met elektrische gitaar, saxofoon en hammond C-3. Een slepend gezongen stuk met majesteitelijke mellotron brengt eer aan Koning Karmozijn (periode ‘In The Court Of The Crimson King’). Een zijsprong met marxophoon (verwant met de celesta) duwt ons even richting folk. Een swingend tutti-thema houdt alles stevig bij elkaar. En luister ten slotte naar die in mellotron gedrenkte finale: zo kort, maar o zo efficiënt.
De ambient in Lucid Dreams vertelt ons dat het sprookje voorbij is. Het door Wobbler opgeroepen universum blijkt een illusie. Maar de muziek zelf is dat niet. Ze staat op een digitaal schijfje dat nog vaak in de speler zal belanden.