Wilco - Kicking Television - Live in Chicago

We werden er haast depressief van: in hun poging Europa te veroveren, zijn Jeff Tweedy en zijn troepen haast overal in Europa geland, maar ze weigerden pertinent daarbij Brussel te bezetten Gelukkig heeft Wilco tijdig ingezien dat ook een charme-offensief soms uiterst doeltreffend kan zijn. Ditmaal heet dat offensief Kicking Television.

Sinds het zestal uit Chicago met Yankee Hotel Foxtrot voorgoed uit het alt.country-straatje vertrok, hebben ze zich ontpopt tot n van Amerikas grootste indie-bands. De opnames van opvolger A Ghost is Born hadden dan wel te lijden onder de narcotica-verslaving van Tweedy, maar bleek nadien wederom een schot recht in de roos. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat de meerderheid van de songs uit Kicking Television afkomstig zijn van deze laatste twee platen, en er slecht sporadisch wordt teruggegrepen naar de vroegere albums.



Het grote verschil tussen deze twee platen komt dan ook duidelijk tot uiting op deze liveplaat. Waar Yankee vooral uitblonk in de prachtige miniatuurtjes, die door Tweedy op een heerlijke visuele manier worden geschetst, klinken de songs uit A Ghost is Born veel rauwer en harder. Jesus Etc. is typerend voor de poet Jeff Tweedy (Tall buildings shake/Voices escape singing sad, sad songs), terwijl in Handshake Drugs eerder de neuroot Tweedy boven komt drijven, met een ontketende finale tot gevolg.



Die lijn kan je zowat door de hele plaat trekken. Ingetogen pracht wordt doorbroken door de waanideen van een (ex-)verslaafde denk aan de chaos van Spiders(Kidsmoke), maar dan live ng intenser. Zelfs ouder werk als een prachtig Misunderstood wordt door een uitzinnig publiek tot een waar anthem verheven, terwijl we bij Via Chicago zelfs eventjes een jonge Bruce Springsteen menen te horen



Ook al speelde Wilco een thuismatch in het Vic Theatre in hometown Chicago, toch is dit live-album wellicht het beste bewijs van de evolutie die ze hebben doorgemaakt. Met een backcatalogue van amper vijf platen (waarvan wel drie terechte meesterwerkjes) weten ze ruimschoots 2 uur te vullen met volledig eigen werk, de cover Comment (If All Men Are Truly Brothers) van Charles Wright te na gelaten. Iets waar zelfs een niet nader genoemde Antwerpse band voorlopig nog niet in slaagt.



Veni, Vidi, Vici, moet Tweedy na de vier optredens gedacht hebben. Wil nu iemand alsjeblieft de man overtuigen dat er ergens in West-Europa nog een piepklein landje ligt, dat niets liever heeft dan ingepalmd te worden door zijn bloedmooie songs?