Whip - Blues For Losers
Zeal Records
Tom Wouters — 8 november 2008
'Timesbold’, ‘Eye eye’, ‘Atheist Lovesongs to God’: met zo’n discografie heb je het recht te behoren tot de algemene kennis van de meeste muziekliefhebbers. Helaas, Jason Merritt aka Whip blijft één van de meest onderschatte troubadours der melancholie. Al hopen we dat daar met dit album en het nieuwe Timesbold album, gepland voor het najaar, eindelijk verandering in komt.
Een oude man zit op zijn ‘front porch’, en kijkt hoe het moeras hem lonkt. Als hij denkt aan zijn vrouw en kinderen, allen gestorven aan het leven, vraagt hij zich af waarom hij nog steeds van dat leven houdt. Dat gevoel straalt af van zijn nieuwste soloalbum ‘Blues For Losers’
Op die soloplaten brengt Whip – waar die bijnaam vandaan komt, willen we liever niet weten – naar eigen zeggen de nummers die niet binnen Timesbold passen of die de andere bandleden niet willen. Afdankertjes dus, al doet niets dat vermoeden. De songs zijn even hoogstaand als die op de reguliere albums van Timesbold. Dat is vooral te danken aan de wondermooie snik in Merritts stem. Als dit de nummers zijn die het nieuwe Timesbold album niet gehaald hebben, worden het nog een paar lange maanden.
Dat hij de blues heeft, mag blijken uit No Reply, waarin hij het trieste lot van de gehele mensheid bezingt. “they grow up to be senators/they grow up to be whores/and they all ask the question/why oh why oh why/ and all they ever get is no reply” Antwoorden op de vragen die er echt toe doen, blijven uit. Uiteindelijk deelt iedereen in dezelfde klappen. Down By Blood doet ons, net als tijdens hun optreden in ’t Stuk een tijdje terug, nog steeds aan die andere treurwilgen The Black Heart Procession denken. Wij beelden ons een bos in met galgenheuvels, waaraan in het maanlicht nog een onschuldige hangt.
Toch is het niet allemaal kommer en kwel. Hoewel alle nummers in diezelfde poel van tristesse baden, biedt de ellende ook troost. Whip heeft het talent om de schoonheid op de treurnis te laten primeren, waardoor het vooral erg genieten is. Ook ontwijkt hij de voor de hand liggende valkuilen in dit genre van muziek. Nergens klinkt zijn muziek pathetisch.
Bij de muziek van Newsflash moesten we plots aan Tom Waits ten tijde van ‘Rain Dogs’ denken. Toch blijft het overduidelijk een lied van Whip. Hoogtepunt is het broeierige Spare Angel. Het klinkt als een nummer dat je al duizend keer hebt gehoord, maar toch weet Merritt ons bij elke luisterbeurt weer te verrassen.
Het enige wat wij graag anders hadden gezien aan dit album is de volgorde van de nummers. Spread Eagle is namelijk de ideale afsluiter. De nummers die daarna komen zijn ook absoluut de moeite waard, maar wij hebben dan ons hoogtepunt al gehad.
Al wie zijn mond vol heeft van artiesten als Jason Molina, Great Lake Swimmers en Will Oldham, heeft na het luisteren van ‘Blues For Losers’ geen excuses meer. Whip behoort definitief tot dit lijstje.