Vincent Coomans - Dark Dog

Wellington Records

Opnieuw speelt rouw en verwerking een grote rol op een album van Vincent Coomans. ‘Dark Dog’ is na 'The Great Rebuild' zijn tweede soloplaat en die schreef hij bij elkaar tijdens een verwarrende periode.

Als je pas vader wordt, loop je op een roze wolk. Tegelijk besef je dat het vaderschap voor altijd zal zijn. Nooit zal je meer onbezorgd kunnen zijn, want altijd zal er die verantwoordelijkheid zijn, ook al zal je kleine oogappel ooit volwassen zijn. Als bovendien op hetzelfde moment dat je vader wordt, je eigen vader stilaan al zijn mogelijkheden verliest, zie je dat met lede ogen aan en besef je ook hoe dat voor hem moet zijn.

Tussen de tijd van schrijven en verschijnen verstreek wel wat tijd en alle taal, motoriek en herinneringen die zijn vader verloor, begon zijn dochter net te verwerven. Vreugde en verwondering wisselden zich dan ook af met momenten van verwerking en dat geeft deze plaat een heel diepmenselijke kracht. Ze klinkt als het leven zelf: soms klein, soms grimmig, dan weer speels vrolijk.

Dochterlief mag zelfs een paar keer opdraven in de intro van Seen en Open Water. Haar kinderstem en speelgoedinstrumenten vrolijken het nummer op en geven het een heel intieme, familiale warmte. Die vind je ook It is Tough en opener A Bed Can Be Many Things, ook al is het onderwerp van die song niet vrolijk te noemen. Via de link verneem je er meer over want deze track was ook de eerste single uit de plaat en werd besproken als #InlandseMaatjes.

Hoezeer we ons ook kunnen koesteren aan de warmte van voornoemde songs, toch zijn het de meer schurende tracks die ons het meest bekoren. Dark Dog, over de toenemende aftakeling van zijn vader is een ijzingwekkende, bijna gefluisterde getuigenis over het naderende einde met op de achtergrond een constant huilen als was het de adem van de dood die rond het huis spookt.

Prachtig is ook Lower Your Gun over de eindigheid en relativiteit van het leven, maar die toch ook hoop in zich draagt, verklankt door een geweldige trompetsolo en een aanzwellend koor. En wat te zeggen over de mandogitaarsolo in Pale Ghost in a Chrome Bed? Daar kan toch niemand onbewogen bij blijven? Het is alsof alle pijn die Coomans voelde, hierin werd gelegd.

In Only Sun Can Kill What’s Sad, is het dan weer een viool of altviool die voor extra sfeer zorgt, maar soms is ook een banjo of akoestische gitaar in combinatie met zijn stem genoeg. Samengevat: Vincent Coomans toont zich op zijn tweede plaat eens te meer de Sufjan Stevens en Elliott Smith van Vlaanderen, een meester in emotionele en kwetsbare liedjes.

LIVE

24/01 - Wilde Westen, Kortrijk
22/02 - 't Molenhuys, Vichte