Union Of Knives - Violence & Birdsong

Union of Knives’ ‘Violence & Birdsong’ doet inderdaad - zoals vermeld op de hoes - op het eerste zicht denken aan Radiohead, Aphex Twin en Massive Attack. Door de mooie kruising van hun drie voorbeelden maakten de heren uit Glasgow een sfeervolle plaat. Toch willen we duidelijk stellen dat ze daarom niet op diezelfde trap van de muziekladder komen te staan.

Gewelddadig klinkt de sound van Union Of Knives niet, eerder breekbaar en zacht met uitzondering van de schep elektronica er bovenop. De “Violence” moeten we waarschijnlijk in het laatste gaan zoeken. De beats klinken dreigend en evolueren van onderhuids naar behoorlijk schadelijk voor de oren. De bliepjes en zweverige geluiden ondergaan hetzelfde stramien en worden verder mooi vermengd met de stemmen. Die zijn vederlicht, zowel die van Chris Gordon als van gastzangeres Jenny Reeve. Het woord “Birdsong” past bij nader inzien dus ook in en op het plaatje.



Een mooie combinatie zou je denken maar het geheel blijft te vaak te saai. We kennen betere en meer vernieuwende bands in dit genre, zoals Hot Chip en Union Of Knives’ stadsgenoten Mogwai. Het debuut van de Schotten begint nochtans goed, het tweede nummer Operated On is opwindend dansbaar. De daaropvolgende track Evil Has Never sleept je mee in een soort trance maar meteen daarna verslapt hun spitsvondigheid en gelijk ook onze aandacht. Go Back To School met daarin een fraaie Thom Yorke-imitatie maakt even een uitzondering op die regel.



Union Of Knives is moeilijk te vatten. Dat maakt de band goed maar tegelijkertijd ook minder aantrekkelijk. Ze bengelen ergens tussen Duystermuziek en elektronica en dat zorgt ervoor dat ze niet blijven hangen. De band verhuist naar onze slaapkamer en fungeert het beste als de soundtrack voor het einde van een uitgaansavond. “I Have a taste for harmony”, zingen ze en dat ook wat we op zo’n moment nodig hebben.



“Keep Yourself Open” staat in grote letters op een muur geschilderd in het boekje, iets dat we wel toeschrijven aan de groepsleden. Ze staan open voor verschillende genres en hebben een beklijvende muzikale inspiratie. Helaas weten ze niet goed welke richting, dance of eerder rustige poprock, ze definitief willen uitgaan. Die onzekerheid, die ook de plaat typeert, kunnen ze dus best resoluut de kop indrukken. Wat ons betreft is het geen moeilijke keuze: we willen Union Of Knives best wel eens tegenkomen op de dansvloer voor we ons bed induiken.