TV On The Radio - Dear Science
4AD
Sanne De Troyer — 8 november 2008
Nog maar twee jaar is het geleden dat TV on the Radio onze trommelvliezen aan diggelen bliezen met hun bejubelde ‘Return to Cookie Mountain’. Na zo'n prestatie is het opmerkelijk dat ze er nu al opnieuw staan met een spiksplinternieuwe plaat. Na enkele luisterbeurten ‘Dear Science’ zijn onze oren volgende dagen met niets anders meer tevreden.
Waar de voorgangers ‘Desperate Youth, Blood Thirsty Babes’ en ‘Return to Cookie Mountain’ nog voor het grootse deel uit donkere klanken bestaan, heeft TV on the Radio nu meer plek vrijgemaakt voor funk. Weliswaar nog steeds gecombineerd met atypische ritmes en de avant-gardistische melodieën die we zo gewoon zijn van hen.
Met die funk slaan ze ons al meteen om de oren in het repetitieve gitaarriffje van Crying dat voor de rest gevoed wordt door warme saxofoonklanken en dromerige electronica. Halfway Home blijft iets donkers en tegelijk warms blijft behouden. De zware bastrom afgewisseld met obscure electro gaat mooi op in de dreunende zanglijnen van Tunde Adebimpe.
Met die funk slaan ze ons al meteen om de oren in het repetitieve gitaarriffje van Crying dat voor de rest gevoed wordt door warme saxofoonklanken en dromerige electronica. Halfway Home blijft iets donkers en tegelijk warms blijft behouden. De zware bastrom afgewisseld met obscure electro gaat mooi op in de dreunende zanglijnen van Tunde Adebimpe.
Dat ook TV on the Radio zich meer beziggehouden heeft met electronicageknutsel komt sterk naar voren op Dancing Choose. Een constante zoem van synthesizers loopt samen met de saxofoon door heel de song terwijl Adebimpe’s nerveuze zanglijntje ervoor moet zorgen dat er haast geen keuze meer overblijft voor de heupen. Dansen zullen we gegarandeerd.
Als we denken dat we op instrumentaal gebied alles al gehad hebben, passeert er een heel orkest strijkers. Zij geven songs als Family Tree en Stork and Owl iets breekbaars. Zo’n bende strijkers op plaat smijten, is in tijden van pakweg Coldplay niet echt origineel te noemen. Maar als daar nummers als laatstgenoemden uit voortvloeien, kunnen we niet anders dan het gebruik van een halve orkestbak toejuichen.
Ze beschikken ook over voldoende lef om na een breekbaar nummer als Family Tree een swinger van formaat te plaatsen. Red Dress is het meest funky anti-oorlogsnummer in tijden – voor zover anti-oorlogsnummers al funky kunnen klinken natuurlijk. “You all shake your hips, and you all dance to this without making a fist.” Bedankt voor het bijbrengen van deze wijze boodschappen.
De band steekt heel wat werk in hun intro’s. DLZ begint mysterieus met veel zwarte randjes, maar wat later sta je versteld van de energieke, zeemzoete samenzang en gelukkig blijft dat zwarte randje zachtjes aan het hele nummer kleven.
De band steekt heel wat werk in hun intro’s. DLZ begint mysterieus met veel zwarte randjes, maar wat later sta je versteld van de energieke, zeemzoete samenzang en gelukkig blijft dat zwarte randje zachtjes aan het hele nummer kleven.
TV on The Radio komt uit New York en zou dus momenteel als ‘hip’ bestempeld moeten worden, zij het niet dat ze zo’n stempel niet nodig hebben. Met dit album bewijzen ze eens te meer dat ze nooit of te nimmer onder het gegeven ‘eendagsvlieg’ geklasseerd zullen worden. Zij zijn de hype namelijk mooi op tijd voorbij gegroeid.