Tristania - Illumination
SPV
Pieter Van Wezemael — 8 november 2008
De hype rondom gothic metal lijkt in 2007 al lang overgewaaid, maar dat zal de grote namen in het genre worst wezen. Zo trekt ook Tristania zich hier niets van aan en komt het gezelschap met de nieuwe langspeler ‘Illumination’ op de proppen, die de verworven status van de band nog eens moet onderstrepen.
Dat de groep nog volop aan het groeien is, is al lang geen geheim meer en het mag dan ook geen verrassing zijn dat de sound alweer lichtjes gewijzigd is. Wat het meest opvalt is dat de songs minder ingeleid worden door een veel directere aanpak. Een goede zaak, want ‘Illumination’ hanteert veel meer schwung en tempo dan voorganger ‘Ashes’. Het opvallendst is dat aanwezig in opener Mercyside die de cd onmiddellijk op gang weet te trekken. Dergelijke toonzetter is nieuw voor Tristania, maar de actie die dat meebrengt blijft wel de volle tien songs lang rondzinderen. Een goede zaak, want de stem van zangeres Vibeke Stene heeft een erg apart geluid dat wel eens zagerig zou durven worden na een tijdje. Aan de ene kant blinkt ze daarmee uit in de tragere gedeeltes, maar begint het soms ook gevaarlijk stroperig te klinken. Dan is het aan de rest van de groep om dat op te vangen. Daar slagen de heren wonderwel in. Telkens als die dreiging nadert zorgt wat stevig beukwerk of een zanglijn van de tweede vocalist Østen Bergøy voor een frisse noot.
Door die knappe interactie tussen de bandleden komt Tristania tot een geheel dat erg ingetogen klinkt. Niemand durft echt in het voetlicht treden, en dat gebrek aan individuele klassestoten is wel merkbaar. Op tal van momenten is er eigenlijk wel plaats voor een stukje technische leadgitaar of een gewaagde zanglijn, maar steeds boert de band voort op zijn vertrouwde gangetje. Ondanks het feit dat er zich steeds wel iets meer dan behoorlijks afspeelt, wordt er dus op muzikaal vlak een beetje op veilig gespeeld en dat is jammer. Als je een ballade zoals Destination Departure hoort merk je duidelijk dat het mogelijk is om een steengoede song te schrijven waar de stem van Vibeke zich perfect in thuis voelt, maar dat er net iets te weinig mee gedaan wordt.
Slecht is ‘Illumination’ allerminst, maar door de ingetogen sound komt alles een beetje vlakjes over, zelfs met de nieuwe boost in het tempo. En het gebrek aan echte topkwaliteit overschaduwt het geheel. Oerdegelijke gothic metal met een eigen karakter krijg je, maar wat Tristania brengt blijft toch vooral iets voor de fans van het genre. Een lichte teleurstelling, maar eigenlijk ook weer niet. Dat is de bizarre kracht die van ‘Illumination’ uit gaat.