Trentemøller - The Trentemøller Chronicles
Audiomatique Recordings
Koen Van Dijck — 8 november 2008
Beluister tijdens deze herfstdagen een plaat van Trentemøller en de beelden van mistige Scandinavische velden duiken vanzelf op. Zijn eerste album ‘The Last Resort’ was lang onze favoriete “plaat-voor-het-slapen-gaan” en dus zijn we nu heel gelukkig met ‘The Trentemøller Chronicles’. Geen nieuw studioalbum, maar veeleer een overzicht van de beste singles, b-kantjes en remixen die hij maakte.
Net zoals ‘The Last Resort’ gaat dit album van start met heel wat melancholie. Anders Trentemøller kan met knikkerende elektronica, wazige stemmen en dubby beats een ijzige atmosfeer de lucht in laten. In het prachtige Klodsmajor (wat trouwens de naam is van een Deens gezelschapsspel, vergelijkbaar met Jenga) komt ook de piano op de voorgrond. Met het nodige knip- en plakwerk haalt hij zijn instrument uit elkaar en plaats dan weer alles netjes in juiste volgorde terug. Op Blood In The Streets haalt Trentemøller elektrische gitaar en strijkers boven en sleept je mee in een prachtige opbouw. Dit ruikt naar de post-rock van Mowai of Explosions In The Sky.
De strakke minimalbeats worden pas gebruikt in de remix van het ondertussen gehypte Moan Spijtig genoeg ruilt Trente daarmee ook de dennenbossen in voor betonnen muren. Zijn minimaltechnoplaten heeft hij altijd met de nodige subtiliteit gemaakt, maar boeien kan het nog amper. Daarbij komt dat nummers als Killer Kat, Physical Fraction, Rykketid en Always Something Better ook al op de bonus cd van ‘The Last Resort’ te vinden waren.
Interessantere beats zijn er op de tweede cd te vinden. De remixen die Trentemøller maakte voor Röyksopp, The Knife, Moby en Djuma Soundsystem werden de afgelopen twee jaar grijs gedraaid op de festivals en in de discotheken, maar beu zijn we hen nog zeker niet. In kwaliteit steken ze zelfs fel af tegen de versies die hij breide voor Robyn en Sharon Phillips. Ook bij de remix van Filur hebben we onze bedenkingen, maar dan vooral door de trancy vocals.
De ons onbekende versies van Mathias Schaffhäuser, Jokke Ilsøe en Tomboy klinken ons fris in de oren. Minimal techno weliswaar, maar wel met de nodige power om ons even uit de zetel te zetten en ons een vreugdedansje te doen maken. De meest poppy remix werd gemaakt voor The Blacksmoke Organisation, het mysterieuze multimediale project tegen de opwarming van de aarde (kijk maar eens op www.blacksmoke.org). Danger Global Warning klinkt meer als sexy electropunk uit een set van Justice of James Murphy. Een verademing tussen de clicks en cuts.
‘The Trentemøller Chronicles’ kan ons niet altijd bekoren. We verliezen vaak onze aandacht en een pak platen hoort eerder thuis in de platenbak van een dj dan in onze woonkamer. Voor de fans staan er wel een paar onmisbare pareltjes op die je niet op cd terugvindt. Ook zijn bekende remixen zijn een must om in huis te hebben. Wat wou u anders opzetten op oudejaarsavond?