Travis - The boy with no name
Sony BMG
Bjorn Borgt — 8 november 2008
Chris Martin smeet onlangs met veel lof naar Travis. De Schotten hebben Coldplay en vele andere bands uitgevonden, aldus Martin. Toch slaagt Travis er maar moeizaam in om ook over de plas potten te breken. Bovendien is het zeer twijfelachtig of daar met ‘The boy with no name’ verandering in zal komen.
De singles Sing en Why does it always rain on me? kan u als muziekliefhebber ongetwijfeld meekwelen, maar verder dan die twee nummers reikt uw kennis over Travis wellicht niet. Dat is bizar voor een band die reeds toe is aan haar vijfde album en in Groot-Brittannië bijzonder populair is. In 2005 bracht Travis zelfs al een compilatiealbum op de markt.
Met een nieuwe studioplaat, vier jaar na de vorige, klinkt Travis zeker nog niet uitgeblust op ‘The boy with no name’, al is titels verzinnen blijkbaar niet zo gemakkelijk. De titel van de plaat verwijst naar zanger Fran Healy’s zoon, Clay, die pas na vier weken een naam kreeg.
De vier Schotten uit Glasgow zijn meesters in het schrijven van melodieuze popsongs die goed in het gehoor liggen. Liedjes als Selfish Jean, Closer, My eyes en het uitmuntende Under the moonlight vormen de ideale achtergrondmuziek op het werk of bij het eten.
Het probleem bij Travis is echter dat de muziek nogal gauw gaat vervelen. De nummers lijken allemaal een beetje op elkaar. Een Travis-song herken je uit de duizend, maar een onderscheid maken tussen de verschillende songs op ‘The boy with no name’ is veel moeilijker. Vaak missen de tracks een ruggengraat, ze grijpen je niet bij je keel. In die optiek heeft Travis last van het ‘Keane-effect’: het is allemaal een beetje te braaf, te glad en te voorspelbaar.
Met een nieuwe studioplaat, vier jaar na de vorige, klinkt Travis zeker nog niet uitgeblust op ‘The boy with no name’, al is titels verzinnen blijkbaar niet zo gemakkelijk. De titel van de plaat verwijst naar zanger Fran Healy’s zoon, Clay, die pas na vier weken een naam kreeg.
De vier Schotten uit Glasgow zijn meesters in het schrijven van melodieuze popsongs die goed in het gehoor liggen. Liedjes als Selfish Jean, Closer, My eyes en het uitmuntende Under the moonlight vormen de ideale achtergrondmuziek op het werk of bij het eten.
Het probleem bij Travis is echter dat de muziek nogal gauw gaat vervelen. De nummers lijken allemaal een beetje op elkaar. Een Travis-song herken je uit de duizend, maar een onderscheid maken tussen de verschillende songs op ‘The boy with no name’ is veel moeilijker. Vaak missen de tracks een ruggengraat, ze grijpen je niet bij je keel. In die optiek heeft Travis last van het ‘Keane-effect’: het is allemaal een beetje te braaf, te glad en te voorspelbaar.
Daarom is het uiterst twijfelachtig of Travis zich met ‘The boy with no name’ eindelijk een weg zal weten te banen naar het grote publiek in België. Fans van Keane moeten zich naar de platenwinkels reppen, bij Travis zullen zij volledig hun ding vinden. Ook Chris Martin-adepten zullen de jongste plaat van Travis wel weten te appreciëren. Stiekem hopen we echter dat de lat voor het vierde album van Coldplay toch een stuk hoger ligt.